De Hasseltse fotoclubs die hebben meegewerkt aan de tweejaarlijkse tentoonstelling "Lens en penseel" zijn uitgenodigd op een weekend-workshop met Carl De Keyzer. De dienst Cultuur van Hasselt liet hen niet alleen kennis maken met het werk van De Keyzer, maar gaf hen ook de kans om eigen werk door hem te laten 'beoordelen'. Carl De Keyzer geniet wereldwijd faam door zijn reportage-fotografie. Getuige daarvan zijn de vele reportageboeken en commerciële fotografische projecten. Carl is ook een veelgevraagd commentator. Zijn tentoonstellingen worden overal druk bezocht. De Hasseltse amateurs werden op pad gestuurd om op willekeurige plaatsen mensen en situaties vast te leggen. Hun foto's werden nadien geprojecteerd en druk besproken. Vele liefhebbers zullen hun door De Keyzer 'bewerkte' kiekjes als relikwieën bewaren. Om alles technisch vlotjes te laten verlopen, werd beroep gedaan op de BitMappers Computerclub, want haast iedereen werkt met digitale fototoestellen tegenwoordig. Ook Carl De Keyzer is afgestapt van de pellicule. Zonder uitzondering is iedereen zondagavond tevreden naar huis gegeaan. Allen hadden slechts één vraag: "Wanneer is de volgende ronde, en met wie?", en dat zegt voldoende.

» Lees meer

Op de Oude Luikerbaan woont Piet . Meer weet ik er ook niet van, maar Piet is duidelijk in stemming want hij is jarig. Heel de stad mag het weten want bij Piet voor de deur staat een reuzegroot smeedwerk. "Piet 50" heeft de smid gemaakt. Zou Piet bedoelen dat alle voorbijgangers mogen langskomen voor een borrel? Komaan, allen daarheen!

» Lees meer

Zaterdagavond genoten het personeel, de vrijwillige medewerkers en de beheerders van het Nationaal Jenevermuseum van een Nieuwjaar-walking-dinner in het Radisson SAS Hotel Hasselt. Voorzitter Eric Van Schoonenberghe kondigde, met zichtbare voldoening, de herstelling van de stookinstallie aan. In februari wordt ze ontmanteld,vervoerd en gezandstraald. Het coaten gebeurt in de tweede herstellingsfase. Naderhand komen de gistkuipen aan de beurt. De coördinator van het Jenevermuseum, Davy Jacobs, werd door de voorzitter ingewijd tot de “Orde van de Ode Flandren” en ontvangt de titel van “Meester-Proever” . De medewerkers,het personeel en de staf waardeerden het walking dinner systeem. Men merkte op dat er slechts allernoodzakelijks “gewalkt “ werd,zelfs de olijkerds waren dies mening.

» Lees meer

Na het succes van vorig jaar kon Hasselt ook dit jaar weer genieten van Hesselse Loch. "En al wa wènselek ès” was een satirische aaneenschakeling van alles wat er in Hasselt gebeurd is en... nog kan voorvallen. Met op kop den Steve, gevolgd door Herman onze burgervader en de schepenen kwamen ze allemaal aan bod. Cultuur of sport, niemand werd gespaard. Typische toestanden werden aangekaart en aangeklaagd, tot zelfs het steeds kapot scheurend koordje van de Hasseltse vuilzakken. Gerard, den garçon van de Groewte Merk kwam eens effe, doe dat maar als stotteraar, uitleggen met voorbeeldmateriaal dat zijn collega’s en hij zelf werden aangesteld tot de ambassadeurs van Hasselt... De opiniepeiling naar de kiesintenties van de aanwezigen in de zaal en wie de nieuwe burgemeester zou worden in de zaal mocht op veel bijval rekenen. Zoals verwacht een hoogstaand staaltje van kennis technologie zoals de berekeningen gemaakt werden. Steden als Tongeren, Genk en Sint Truiden werden natuurlijk niet gespaard. Als Hasselaar mag je dat, was het uitgangspunt van Hesselse Loch. Kortom, een voorstelling voor de echte Hasselaren met een hart voor hun stad. Een avond die op de bijval van al de aanwezigen mocht rekenen.

» Lees meer

België heeft een instituut voor duurzame ontwikkeling. Ik weet niet of er voor andere dan duurzame ontwikkelingen, ook instituten zijn. Het maakt niet uit. Dat instituut heeft bekendgemaakt dat het vetgehalte van onze spaarvarkens in vrije val is. Het meest gekoesterde dier der Belgen is op dieet. We sparen de helft minder dan tien jaar geleden. Spaargeld is het voedsel voor de banken. Hoe minder eten die krijgen hoe magerder die worden. Ik heb het instituut niets horen zeggen over het vetgehalte van de banken. En de banken klagen momenteel niet. Er is dus iets fout in de redenering. Wat is sparen? Sparen is het opzij zetten van overschotten. Of het nu geld of tarwe is maakt niet uit. Je hebt teveel van iets en je bewaart het voor als je het later nodig hebt. Iedereen wiens uitgaven kleiner zijn dan de inkomsten kan sparen. Maar spaart die daarom? Neen. Sommigen besteden hun 'overschot' aan extraatjes. Die investeren daarmee in 's lands economie. Ze maken zichzelf een beetje armer en anderen een beetje rijker, maar algemeen gezien worden de Belgen daar beter van. Het varken ligt dus elders gebonden! Onze inkomsten stijgen minder snel dan de uitgaven. En dat wordt angstvallig in de hand gehouden. De angst voor inflatie, ziet u. En ook onze uitgaven hebben we niet altijd zelf in de hand. We bepalen zelfs niet altijd de hoogte van onze noden. Denk maar eens aan de prijzen voor stookolie, gas en electriciteit. Allemaal factoren waar ergens in het verre buitenland over wordt beslist. En daarbovenop komen nog eens de Belgische lobby deals. Zoals de stijging van de gasprijs als de olie omhoog gaat. Totaal irrationeel want als grondstof hebben ze niets, maar dan ook totaal niets, met elkaar te maken. En toch beslist onze politieke kaste, onder druk van de oliebazen, dat, als de olie duurder wordt, gas ook in prijs moet stijgen. Als de groenteboer op de markt mij zou zeggen dat de bloemkolen duurder geworden zijn omdat de aardappelen in prijs zijn gestegen, zou ik met de wijsvinger tegen het voorhoofd tikken. De groenteboer zou het verstaan en ingrijpen, de politiek heeft daar het lef niet voor. Ze zou bovendien denigrerend antwoorden "Dat het zo eenvoudig allemaal niet is". Neen, als je je zo laat kisten is het niet eenvoudig. Klopt! En zo wordt ons spaargedrag grotendeels bepaald door onze overheid. Als de inkomstenstijging onder de knoet ligt en de levensnoodzakelijke kosten kunstmatig worden opgevezen dan wordt er inderdaad minder gespaard. Velen zullen met die berekening van al onze wijze bestuurders op het einde van de maand enkele dagen over hebben. Het zal onze leiders niet vlug overkomen. Waarom zo 'n instituut, een overheidsinstelling, ons moet zeggen dat we minder sparen is mij dus een raadsel. Dat ze het toch tegen hun broodheren vertellen als ze zich echt zorgen maken over ons spaarvarken! Maar ja, hoe doe je dat met broodheren?

» Lees meer

Na een jaartje afwezigheid stond onze Limburgse Belle weer terug op het podium in Hasselt voor een volledige show. De “Best of Tour”. Het was een wervelende show (hoe kan het ook anders met een Spaanse) met een overzicht van haar repertoire van het begin tot nu. Hotel California, Enamorada (boum boum) de Gibsy Kings medley en oudere songs als Honeybee kwamen allemaal aan bod. De echte liefhebbers -rechtstaand en handen in de lucht- genoten op een uitbundige manier, anderen genoten rustig zittend van wat hen werd voorgeschoteld door Belle en de Band. Samengevat, een wervelende, kleurrijke en een ritmische avond met op het podium een Spaans-Limburgse klasse artieste. Meer foto's op http://www.pbase.com/tineke/belle_perez/ (foto's van Tineke) en op http://www.vinstermik.be/bel/index.html/ (foto's van Roland)

» Lees meer

Afgelopen woensdag heeft Het Gemengd Seniorenkoor haar nieuwjaarsconcert gegeven in het cafétaria van het Cultureel Centrum . Dit “Senioren Zangkoor van De Boelvaar” omvat een dertigtal leden en wordt geleid door Mevrouw Mia Gielen,met aan de piano Mevrouw Nettie Buys. Het was een succes,de voorbehouden ruimte liep vol,zodat bij de aanvang van het concert een tweehonderdvijftigtal personen gestoeld waren. Ernstige werken, kleurvolle melodietjes, musical- en operette-liedjes … zelfs een polka golfde door ruimte. Doe daarbij nog “djètsje kaffe èn e stekske vlaai”, dan kon er nikske meer deze namiddag doen mislukken … Het was opmonterend gezellig. Met dank aan Annemie voor enkele foto's.

» Lees meer

HASKEY heeft dit weekend met grote stijl en ambiance titelkandidaat BRUSSEL CAPITALS verslagen met 5 - 2. De wedstrijd vond plaats tijdens de jaarlijkse ijshappening van de thuisploeg en werd gezien door 300 toeschouwers, die niet alleen lekkere hapjes en drankjes kregen maar tevens getuige waren van een zeer mooie wedstrijd. BRUSSELS stond na de eerste twee periodes echter met 0 - 2 voor en hoe hard HASKEY ook zijn best deed, de puck wilde er werkelijk niet in. Mooie kansen van COOLS Philippe, overgekomen van eredivisieclub PHANTOMS DEURNE, en nu al een grote aanwinst voor HASKEY, kwamen op het doelkader terecht. In de derde periode kreeg HASKEY duidelijk fysiek overwicht en de spelers van BRUSSEL konden HASKEY enkel afstoppen met zware fouten, zodat enkele spelers van BRUSSEL van het ijs gestuurd werden. Al snel stond het 2 - 2 na mooie goals van HRYN Dimitri, op assist van VAN ASSCHE Vincent, en OBEN Wesley, op assist van RAYMOND Francois. BRUSSEL werd gewoon overrompeld en HASKEY kon de score uitbouwen tot 5 - 2, met twee mooie goals van kapitein VAN NOTEN Patrick en ééntje van OOSTERLINCK Sacha, op assist van VAN NOTEN Patrick. De nooit geziene harde trainingen van de laatste weken van trainer GEYSBREGHS Danny hadden vorige week al succes in de uitwedstrijd tegen LEUVEN Warriors toen gewonnen werd met 3 - 6. Na de wedstrijd tegen BRUSSEL werd thuisgoalie JANSEN Paul gevierd, die na dit seizoen en na 25 jaar ijshockey stopt. HASKEY is echter al in vergevorderde onderhandelingen met onder andere een ex-eredivisie goalie zodat de belangrijke positie van goalie waardig kan ingevuld worden. Auteur: Laurens Luykx van Haskey

» Lees meer

Anima Eterna, het ensemble van Jos Van Immerseel, heeft het Mozartjaar ingezet. De grote schouwburg in het Cultureel Centrum was bijna uitverkocht voor dit concert. Dat Van Immerseel hiervoor een groot stuk voor zijn rekening neemt, valt buiten kijf. Hij heeft, zijn reputatie waardig, het jubileumjaar van één der grootste componisten op passende wijze begonnen in Hasselt. Dat er voor het eerste concert in de Mozart-reeks is gekozen voor Anima Eterna mag geen toeval zijn. Met dit, zijn eigen, ensemble heeft dirigent en orkestleider Van Immerseel een bezetting samengesteld die uiterst precies is uitgebalanceerd. Het evenwicht resulteert in een groep concertanten die in hun samenspel elkaar nooit overstemmen. Jos Van Immerseel hanteert de dirigeerstok niet om instumentpartijen te benadrukken maar om ze elkaar te laten aanvullen. Om het evenwicht in de orchestratie te bewaren zonder dat de muziek emotieloos wordt. Integendeel zelfs. Als geen ander weten de musici van Anima Eterna dat het merendeel van hun muziek is geschreven voor de grote ‘muzieksalons’ zoals die in de achtiende eeuw bestonden. Hun ensemble is een mooie vertolker van én de muziek én de sfeer van destijds. Bepoederde pruiken kunt u er zò bij bedenken. Jos Van Immerseel heeft uit zijn persoonlijke collectie muziekinstrumenten een pianoforte laten meebrengen. Dit instrument is een kopie van een Anton Walter (1825) uit de collectie van het Germanisches Nationalmuseum Nuremberg en is gebouwd door Christopher Clarke. Hierop speelt Jos Van Immerseel de Fantasie in c moll solo. Dat de pianoforte een lager volume en andere klankkleur heeft dan een hedendaagse vleugel mag en zal geen belemmering zijn om een scala muzikale emoties uit de snaren te puren. Dat Jos dat ook doet en kan in het Concerto nr.21 voor pianoforte en orkest in C, zal dus niemand nog verbazen. Waar iedereen wel een CD versie kent gespeeld op de klassieke vleugel, is de uitvoering op deze replica een revelatie. Dat alles heeft van de openingsavond van het Mozartjaar een succes gemaakt. Het publiek was daar meer dan dankbaar voor. Foto: www.animaeterna.be

» Lees meer

Dinsdag vonden er TV-opnames plaats van de Kids Top 20, samen met de leerlingen van het 4de, 5de en 6de leerjaar van Spalbeek en Kermt. Ondermeer Isabelle A en Spring waren die dag te gast bij vaste presentatrice Ellen Dufour (de Limburgse Big Brother winnares). Zij mochten zich samen met de kinderen uitleven op de leukste liedjes van het moment. De Kids Top 20 wordt wekelijks uitgezonden op VTM. De opnames vonden plaats in zaal Kermeta. Ook onze stadsreporters Tine en Roland waren aanwezig. Foto's vind je op http://www.pbase.com/tineke/kids_top_20 en http://www.vinstermik.be/kid/index.html

» Lees meer

Terwijl mist op eigen ritme zweeft langs de ramen van de woonkamer, sta ik stil bij gedragingen van mezelf en mijn medebewoners. Plots ben ik me bewust van het hectische leven dat ons huisgezin leidt. Is dit de oorzaak van de consumptiemaatschappij die als een sonde aan ons lichaam plakt en ons gejaagde vergiftiging schenkt? Of pompen we zelf hitsig gedrag in onze bloedbaan? Het mistige weer zorgt voor een desolate sfeer in mijn eenpersoonszetel. Een sfeer die vloekt met de onrustige geest en vliegende bewegingen van mijn ouders. Hun gedragingen zijn gevuld met onbewuste gejaagdheid en onderhuidse stress. Ik dwaal door hun dagdagelijkse bezigheden en vind direct bewijzen van hun nerveuze gedrag. Wanneer mijn vaders scheerapparaat begint te zoemen en te zagen, blijkt dit het startsein te zijn van een estafette van rustverstorende geluiden. Hij rammelt haastig met de andere hand in de afwasbak terwijl mijn moeder naar de telefoon vliegt, haast voordat het schelle gerinkel hoorbaar is. Kort hierna bewerkt ze een stuk vlees met een elektrisch mes dat de radio overstemt, waarop reclamespotjes elkaar concurrerend opvolgen. Elke bezigheid, al dan niet gecombineerd met een andere, lijkt een race tegen de tijd te zijn waar het streven naar perfectie standaard aanwezig is. Liggend in mijn zetel besef ik dat ik exact dezelfde kenmerken vertoon. Met een gsm in de hand waar ik om de haverklap naar loer, blik ik even terug op de kerstperiode. Toen liep ik door de stad - op zoek naar cadeautjes - alsof ik aan een van mijn jogtrainingen bezig was. Snelle internetverbindingen, blitse computers en funky mobieltjes trokken mijn aandacht terwijl ik niet meer nodig heb dan ik al bezit. Overmaats koopgedrag en de invulling van nutteloze tijdsbestedingen waarin competitief gedrag aanwezig is, typeren mijn weken dan ook vaak. En waarom? Om maar mee te drijven op de stroom van het leven en verwachtingen in te lossen. De westerse maatschappij drijft ons naar de wens steeds meer en steeds beter te willen. Terugkeren naar andere waarden als ‘rust en sereniteit, eenvoud en de daarmee gepaarde waardering’ zijn in praktijk ondergeschikt aan modern gemak. Het verlangen is er om gewoon te zijn, om een eigen ritme te kunnen en te mogen bepalen, zodat je geniet van kleine dingen. Een ritme dat je terug leidt naar de essentie van het leven, wat dat ook moge zijn. Het ritme dat het tempo van de zwevende mist aanneemt, wens ik u en mezelf toe.

» Lees meer

Ik heb een schuldige gevonden voor de omtrek van mijn buik. Eén meter! De snoodaard heet Koen Meulenaere ! Ja die, the one and only. En in plaats van één enkele pagina van weleer in Knack pent hij er nu met gemak drie vol, de slechterik. Koen smukt het papier verder op met deernen die blijkbaar bij voorkeur uit de rode politieke stal komen. "Bladspiegeltje, bladspiegeltje aan de wand..." noemt hij die plaatjes. De sprookjes-plagiate rode-vrouwen-lijmpaal. Als ik 's middags alleen thuis ben, en dat gebeurt wel vaker, placht ik de keukentafel om te vormen tot een verlengstuk van mijn bureel. Maar dan aangevuld met brood, beleg en...Knack. En ik begin steevast achteraan te lezen. Doe ik trouwens altijd, al weet ik niet echt goed waarom. Achteraan, dat betekent meteen de volle laag van Meulenaere! Ik ben de bezitter van een nogal levendige fantasie. Echter dan echt, kan ik mij voor de geest halen wat ik lees. Ik creëer taferelen. Waarschijnlijk is dat een handicap maar het doet geen pijn. 't Is zelfs plezant. Enfin, ik zit dan midden in die rijkelijke verbeelding te eten en te lezen en ja, dan overkomt het mij dat ik luidop begin te schateren bij het lezen van andermans onnozelheden. Koens schrijfsels zijn daar een goed voorbeeld van. Vorige week, toen hij schreef over de Kardinaal zijn gezaag 'Gods oceanen van liefde' en verder ging met diens 'lompe gallochen van schoenen' (Mephisto) zeeg ik zowaar naast mijn stoel neer. Maar goed dat ik alleen was! Toevallige, of minder occasionele bezoekers zouden al lang hulp hebben gezocht, denk ik. Stel je voor dat ik in die omstandigheden mijn boterhammekes moet opeten! Dat duurt een eeuwigheid. Bovendien probeer ik de stukken van Meulenaere toch uit te lezen en dus smeer ik nog een extra sneetje, en nog een...Alleen zo geraak ik aan het eind van zijn én mijn latijn. Deze week begint ie het tweede stukje met De Trofee Tobback en dat eindigt met Gaston Roelants. Ik ga de plot niet vertellen anders geraak hier ook niet meer op de hoek. Maar het heeft mij weeral de das omgedaan. Ik ben moeten stoppen met lezen. Trop is trop! Lachen is goed voor de mens. Maar Meulenaere zorgt bij mij voor een complete verschuiving van mijn ingewanden heb ik de indruk. Ik wed er een pintje op dat mijn longen van plaats verwisseld zijn vandaag. Al dat geschok en geschud kan trouwens niet goed meer zijn. Levers en magen zijn er niet om mee te rammelen. Eén meter omtrek! Dank je wel Koen Meulenaere. Ik vind je nog wel.

» Lees meer

Het weekend van 14 januari stond in Stevoort in het teken van de actie "Stevoort Solidair". Geld inzamelen voor de slachtoffers van de aardbeving in Pakistan stond centraal. Voor 7 euro ving je twee vliegen in één klap: je wagen was proper en je steunde zelfs zonder jezelf moe te maken, het goede doel. Je oude kerstboom kreeg een warmere beurt: de brandstapel. Misschien niet 100% goed voor het milieu maar voor “Stevoort Solidair” mocht de opbrengst voor één avond primeren op het milieu. De jeugd hield zich warm met het verbranden van de bomen, onder het controlerende oog van de Stedelijk Brandweer, de ouderen gaven de voorkeur hun innerlijke een opwarmbeurt te geven. Warme koffie, choco, glühwein en diverse jeneverkes aan de actie-steundende tarieven deden hier goed hun werk. Wat het resultaat ook zal zijn, het beoogde doel was mooi en diegene waarvoor het werd ingericht zullen de opbrengst men dank aanvaarden, zeker weten.

» Lees meer

Sinds september doen de stadsreporters meer dan hun beste beentje voorzetten voor HasseltLokaal. Als bedankje voor het afgelopen jaar, waren ze dan ook uitgenodigd voor een avondje bowlen. Disco-bowlen, met flashy lichten en dito ballen. En vooral: met veel lol. Hier enkele foto's.

» Lees meer

Tijdens het weekend van 13 januari tot en met 15 januari heeft de “FiberLan” lanparty plaatsgevonden in het Parochiecentrum van Wilsele. LAN betekent Local Area Network. Op een lanparty worden pc’s via een lokaal TCP/IP netwerk met elkaar verbonden. Dit was ook op de “FiberLan” het geval. Alle deelnemers hadden hun eigen pc meegenomen, sommigen hun eigen bureaustoel en noem maar op. FiberLan bracht het netwerk, game servers en verdere stroomvoorzieningen aan. De deelnemers konden verder genieten van het nodige eten en drank tegen voordelige prijzen. En ook blijven slapen was geen enkel probleem. Eens aangesloten op het netwerk, kon ieder zich uitleven in zijn favoriete games, waarbij men zelfs mooie prijzen kon winnen door deel te nemen aan wedstrijden. Op een lanparty hangt een aparte sfeer, men communiceert hoofdzakelijk met elkaar via pc, iedere deelnemer heeft zijn of haar hoofdtelefoon op, aangezien externe speakers en mengpanelen op de FiberLan niet werden toegelaten. Kortom, het was een weekend waar de virtuele wereld naar voren trad. De nodige gadgets en andere benodigdheden voor computers kon men ter plaatsen aankopen of bestellen. Wat mij persoonlijk op deze FiberLan opviel, was dat het aantal deelnemers hoofdzakelijk mannelijk was. De recentste tools en andere opvallendheden waren ook allemaal terug te vinden. Van de meest opvallend kleurrijke en lichtgevende pc’s tot de meest geavanceerde computerschermen. De concentratie gericht tot wat er zich afspeelde op het scherm was immens, deze passie kun je best niet onderbreken op een lanparty, of je stoort de fun. Indien je nog nooit hebt deelgenomen aan een lanparty, is het zeker de moeite waard om het in de toekomst te overwegen. En vergeet dan zeker niet je laptop of pc mee te brengen!

» Lees meer

Net zoals zovele anderen heb ook ik 'den overgang' naar 2006 doorgebracht in onze provinciehoofdplaats. Niet echt verwonderlijk in mijn geval; ik ga wel vaker eens op bezoek bij de Hasseltse horeca om een zaterdagavond gezellig door te brengen. 31 december was daar geen uitzondering op. Ik wist wel dat ik niet de enige zou zijn met dat idee en het was dus vanzelfsprekend dat reservatie nodig was als mijn vriendengroep ergens wilde tafelen. Keuze genoeg in Hasselt, zo bleek. Van een uitgebreide menu met aangepaste wijnen en waters tot een budgettaire hap met een chocomousse. Wij kozen voor de gulden middenweg in een bekend Hasselts restaurant om onze nieuwjaarsnacht in te zetten. Het viel ons snel op dat ons restaurant goed gevuld was, maar dat zal overal wel zo geweest zijn. Eens aan tafel, net voorbij achten, kwam een amusant gesprek bij een glas huiswijn op gang en zoals dat vaker gaat onder vrienden snelt de tijd, maar...zonder eten. Geduld is eene schoone deugd en met het nodige respect voor het personeel wachtten we af. Al vlug merken we dat de dames en heren die hun nieuwjaarsnacht hadden opgegeven om ons te bedienen, sterk onderbemand waren. Het had geen zin om te klagen, omdat er niemand te zien was om verhaal bij te halen. Net zoals er zelden iemand was om wat water of brood aan te vragen. Gelukkig maak je gezelligheid zelf en nadat middernacht verstreken was, - sommigen onder ons hebben hun hoofdgerecht maar laten staan om de drie traditionele kussen te geven -, kozen we ervoor om het restaurant te verlaten. We waren duidelijk niet de enige die de koffie met schnapps aan zich voorbij lieten gaan. De Hasseltse straten waren gezellig druk en nieuwjaarswensen werden van links naar rechts uitgewisseld. Na een deugddoende wandeling door de binnenstad, kwamen we aan bij enkele bekende uitgaansplaatsen waar geen reservatie nodig was. Toch stonden net op die plaatsen portiers die daar op een andere zaterdagavond niet staan. Met kleingeld rinkelend vertelden ze ons dat er een toegangsprijs was, afhankelijk van de plaats, tot soms 15 euro. Nu zijn wij geen studenten meer, maar ook voor de werkende mens is 15 euro veel geld om ergens binnen te mogen komen, waar je normaal dat geld enkel aan een frisse pint uitgeeft. Dit laat ik liever aan me voorbijgaan volgend jaar. Ik pas voor restaurants die zich volstouwen met reservaties en toch liever geen extra personeel inzetten om de inkomsten hoog te houden. Ik pas voor plaatsen die éénmaal per jaar een toegangsprijs vragen, goed wetende dat de Hasseltse straten op 31 december vol lopen met mensen die op zoek zijn naar een plek om gezellig samen te zijn. Het verbaast me niets meer dat er steeds meer mensen thuis blijven tijdens nieuwjaarsnacht... Godzijdank bestaan er nog zaken die hun klanten trakteren op een glaasje bubbels om twaalf uur, die niet hun hele oppervlakte vol reserveren, maar het bij 'gezellig druk' houden, die hun deur gratis openzetten, zoals elk ander weekend, om iedereen een gelukkig nieuwjaar te wensen. Het zijn zij die van Hasselt de gezelligste stad maken.

» Lees meer

Drie jaar geleden is het al, het was een morgen in januari zoals vandaag. Ik moest er aan denken toen ik het ijs van de vensters van mijn auto aan het krabben was. Ene Sacha vond dit drie jaar geleden niet nodig, een klein gaatje zal wel genoeg geweest zijn. Even later reed hij Els Albergs en haar zus van de weg, zonder omkijken. Els overleefde het niet, haar zus en familie zijn voor het leven getekend. De politie onderzocht of het licht van de fietsen van de meisjes wel werkte, een standaard onderzoek. De zon was nog niet op toen het gebeurde, maar zo donker was het niet meer, net als vandaag. Of dat achterlicht al dan niet aan was zou geen verschil gemaakt hebben. Voor de rechtszaak echter maakt dit wel een verschil, een gedeelte van de schuld had op de meisjes kunnen geschoven worden. Terwijl dit alles door mijn gedachten speelt, heb ik mijn ramen ijsvrij gekregen. Ik rijd achteruit op de inrit tot aan de rand van de straat. Ik zie een wagen, met sterke lichten aan, uit de richting van het kanaal komen en wacht even met uitrijden tot hij voorbij is. Op dat moment zie ik twee tieners achter mijn auto doorfietsen. Ik had hun niet gezien, het licht van de aankomende auto had mij verblind. Hun fietslicht was niet aan. Een ijskoude rilling liep over mijn rug. Alhoewel ik besefte dat er niets had kunnen gebeuren, als die auto er niet was had ik de twee meisjes gezien en anderszijds omdat er een wagen aankwam reed ik niet de straat op, was ik behoorlijk geschrokken. Ik vertrek naar het werk en zoals elke dag kom ik langs het kanaal, voorbij het kruisje van Els. Ondertussen is er hier nieuwe straatverlichting, er staan twee flitspalen en er is een snelheidsbeperking van 70 kilometer per uur. Op weg naar Kuringen tel ik nog drie fietsers zonder licht, twee op weg naar school, eentje op weg naar zijn werk.

» Lees meer

Mooi weer was het. Het stadspark in volle zon met glinsterend water tussen het gras en ik erbij op een bank. Hier vochten eens de “Jonkmans” ,de ongehuwde twins van de achttiende eeuw,een laatste keer op het later genoemde “Plankeweke”. Ze bleven liggen in het moerassig buiten-de-wallen-gebied. Het “Plankeweke” was in de herfst één grote vijver, ondiep en gevaarlijk;in de winter een schaatsbaan tussen de bomen. ’s Zomers bleef een overmaatse poel over,”het Klee Kanaalke” en de bomen natuurlijk en de kikkers. Bij smachtende avonden na een mooieweerdag zongen kikkers tot laat in de nacht en de voorbij de Oude Luikerbaan passerende stoomtreinen hijgden dan trillende luchtstrepen. Tussen dat “Kanaalke” en de Stadsomvaart,een aarden weg vol met “hinnekoeter”,lag het korenveld van Mrie en Bèr Verhulst. In de Sint-Quintinusparochie lagen twee boerderijen , met stallen en schuren en een achterkeuken vol vliegen. Het waren boeren met koeien. Door het gekasseide deel van de Stadsomvaart en het Plankenweidesteegske promeneerden ze,de koeien,tweemaal per dag en Mrie erachter aan met een wis “heui”,klets,”heui”… De oorlog kwam in Mei en de Pruisen ook,allemaal tegelijk. Geen koeien meer,geen boter meer,wel vis vooral “békhem”. Op school levertraan en zalm in olie…,erg heel erg. Houten torens werden gebouwd . Ook boven de Pax op de markt kwam er afweergeschut.”Flag” zeiden de Moffen. Het college werd gedeeltelijk ingepalmd en in het korenveld van Bèr werden diepe gaten gebuldozerd en opgekant als schuilgat voor de rupsvoertuigen en materiaalwagens. De regen kwam en de herfst.De gaten liepen vol. De rupstuigen vertrokken en de Pruisen ook. De ”koeter” werden het pretpark van kikkers en salamanders Het veld werd geëgaliseerd tijdens de wereldtentoonstelling. Dat vroegere “klee kanaalke” is wel uit het zicht, doch het is of het een naamkaartje liet vallen te midden van het gras. De stad heeft het sompige niet weggekregen, doch de treinwielen strepen nog bij mooi weer….maar anders.

» Lees meer

Met tweeduizend zijn ze naar de grote markt afgezakt, de Hasselaren, om op uitnodiging van het Koninklijk Hasselts Feestcomité elkaar een gelukkig nieuwjaar te wensen. Het mooie weer met hier en daar een streep zon, heeft ze uit hun zetels gelokt. De fiere heertjes paradeerden met hun dametjes, waarvan velen wat graag nog eens hun bontje showden, richting buffet. Maar er waren ook veel jongeren die, in lachende groepjes, zich de pint en de borrel lieten welgevallen. De grote markt was duidelijk the place to be voor deze gelegenheid, voor jong en minder jong. Voorzitter Gilbert Govaerts kan tevreden zijn. “We hebben tachtig flessen jenever , vijf vaten bier, frisdranken en Gluhwein laten aanrukken”, zegt hij “en de slagers van de binnenstad bieden 2006 (?) broodjes aan”. Ricky Brebels, coordinator van de receptie, voegt er nog aan toe: ”Tot 16 uur is alle gratis. Het zal dus drummen worden aan de tapkast.” En ja, men heeft zelfs dranghekkens moeten plaatsen om de stroom dorstigen in goede banen te leiden. Tussen de wriemelende massa valt een rustige, baardige kerel op. Marcel Leppens, een kranige vijfenzeventiger, ledigt net zijn pint. “De borrels zijn voor seffens.” verklapt hij. En in de buurt staan Elisabeth Thijs (85) en Chantal Lippens (60) te nippen aan een colaatje. “Voor ons geen borrels, hoor,” lachen ze. “Dat willen ze hier beslist niet meemaken!” Terwijl pa en ma aanschuiven voor een ‘drupke’ wachte Eline Soors en Myrthe Purrick, beiden elf jaar, geduldig af. “We zijn meegekomen omdat we nieuwsgierig waren. Zoveel mensen die hier staan te praten en te drinken!” zeggen ze verbaasd. In de standjes is het een drukte van belang. Gluhwein verwarmen, borreltjes uitschenken en pintjes tappen. En dat voor die menigte! Af en toe zie ik een verkleumde medewerker inderhaast ‘iets’ achterover kieperen. Tegen de koude, waarschijnlijk. De slagers bieden ondertussen hun broodjes aan. Als sneeuw voor de zon verdwijnen die. Middenin de drukte hebben de burgemeester en de schepenen het podium veroverd. Elke schepen krijgt van coördinator Ricky precies dertig seconden de microfoon. Wonderwel slagen de meesten er in om vliegensvlug hun wensen over te maken binnen het tijdsbestek. Op ééntje na: Brigitte Smets, die overschreed de tijd. Er is dan toch één kletskous in het schepencollege. Burgemeester Reynders besloot, zoals het een goede burgervader hoort, met de allerbeste wensen voor alle aanwezigen. Om 16 uur gaf het Feestcomité het startsein voor een vuurwerk. Vuurwerk op de markt! Tussen vier muren! Er onstond een hels kabaal van sissen en knallen, fluiten en gieren van projectielen. Grote rookwolken omsloten de gasten en bleven, wegens de koude, laag boven de grond zweven. Hier en daar zag je moeders weghollen met krijsende baby’s op de arm. Honden trokken in paniek vervaarlijk aan hun leiband. Vuurwerk op de markt en bovendien bij klaarlichte hemel, dat doen ze beter niet meer. Maar voor velen, vooral die met de vuurrode neuzen, maakte het allemaal niets meer uit.

» Lees meer

Gisteren namiddag naar 't stad gereden omdat ik de Hasselaren wilde bezig zien als ze gratis mogen pintelieren. Auto aan de kant gezet aan de grote ring en de rest over de Kempische steenweg te voet gedaan. Die steenweg wordt proper gehouden door een klein, oud ventje. Gewapend met bezem en blik veegt hij stoepen, portiekjes en zelfs de straat schoon. De hele dag lang. En hij doet dat al sedert eeuwen. De Kempische Steenweg is de properste uitvalsweg van Hasselt dankzij hem. Ik passerde er gisteren en ja hoor, hij was er weer. Dus dacht ik "Ik moet weten wie, wat, waar, wanneer en waarom." Ik stap op de kleine ongeschoren man af en stel mij voor. Meteen vraag ik hem in één adem door of ik een fotoke mag nemen. Hij zei geen gebenedijd woord, bleef stokstijf op het fietspad staan, met de kromme beentjes wijd uiteen, de bezemsteel in de hand geklemd als was het een vlaggestok, de tandeloze mond wagenwijd open. Hij heeft mij zo een paar tellen priemend aangekeken. Ik wist niet meer waar ik het had maar daar kwam vlug verandering in! Hij nam eens diep adem en toen produceerde de ruwharige straatveger een stortvloed van, ik vermoed Spaanse, woorden. Ik stond een paar seconden, die een eeuwigheid leken, in een woordenstroom waarin het hele vocabularium, uitzonderingen inclusief, in voorkwam. En aan zijn bedoelingen liet hij niets te raden over. Zijn armpjes molenwiekten vervaarlijk en de bezem die eraan vasthing breidde zijn actieradius gevaarlijk groot uit. Voorbijfietsende dametjes slaakten gilletjes als de harige borstel hen rakelings voorbij zoefde. Voorbijgangers bleven op eerbiedige afstand. Hier en daar gluurden de buurtbewoners van achter de gordijntjes. In een schuchtere poging om het vocale geweld te stelpen en het wild zwaaiende ventje te bedaren stak ik beide handen langzaam omhoog, de handpalmen naar hem gekeerd. Als teken van overgave. Maar Internationaal Recht was hem blijkbaar nooit geleerd en hij begon meteen een toonladder hoger te gillen. Ik heb dan maar gedaan zoals alle primaten doen: langzaam achteruit gaan en je belager blijven bekijken. En je pas omdraaien als je ver genoeg van hem verwijderd bent. Hij is blijven lawaai maken. Tegen de omstaanders, denk ik. Toen ik aan de verkeerslichten van de Kempische Poort stond hoorde ik hem nog steeds krijsen. Maar toch, de Steenweg is zijn domein. Of hij het nu wil of niet, ik heb veel bewondering voor het kleine, ruwharige, ongeschoren, tandeloze, oude, schreeuwende straatvegertje van de Kempische Steenweg.

» Lees meer

Vooraleer ik de kans kreeg om een “pardessus” in de C A aan te passen,bimbambeierden kerkklokkenklanken door het pashok. Het is vroege zaterdag-na–de-noen. Brandt de toren ??? Op de Vismarkt staat een vrachtwagen en een aanhangwagen de Kathedraal te ontsieren. ” VRT één” staat op de flanken en “sporza” ook. Oranje,gele,zwarte en blauwe kabels sluipen van tussen de aandrijf-en meeloopwielen naar de sacristiedeur,waardoor slierten orgelklanken uitnodigen “ter aktie” . In de Kathedraal lopen zwarte mannen en madammen, met oorschelpen aan, tegen zichzelf te fezelen. Vier cineasten met driewielers wriemelen al kabelslepend naar een strategische opnameplaats. Audiomannen richten geluidopnemers en lichtmannen laten verstralers aanfloepen. Een ongeschoren en ongekapte man,blijkbaar de baas, draaft over kabels,babbelt tegen niemand en zwaait met papieren. Sjieke dames en dasdragende heren,leden van een tiental stadskoren, druppen binnen en nemen de helft van het kerkschip in. Een wit-zwart gekleed zangkoor stelt zich in een zijbeuk. De baas geeft zijn onderrichtingen. Starten maar. Eénmaal ,nog eenmaal….andermaal herhaal. Koorknapen, misdienaars, priesters en Deken treden aan. De baas geeft ook hen onderrichtingen. Starten maar. Eenmaal, nog eenmaal…andermaal herhaal De baas is tevreden, men mag combineren Starten maar. Eenmaal,nog eenmaal… andermaal herhaal. Eerste fase opgeslagen ter controle.. Ter plaatse rust…..Rust ter plaatse. Eventjes overleggen en op naar de volgende fase. Met twee winterjassen kwam ik thuis…..zetel in,een Palmke ,het dagblad ,het TV-menu Zondag ,8 Januari, VRT één 11.00 Eucharistieviering vanuit Hasselt Rechtstreekse uitzending. Om een vlekkeloos uitgevoerde live-uitzending waar te maken werd er op zaterdag flink geoefend.

» Lees meer

Het Cultureel Centrum van Hasselt heeft op een persconferentie zijn programma voor 2006 uit de doeken gedaan. Drie pijlers zijn het Mozartjaar, het tweejaarlijkse Krokusfestival en het project Onderdak 3. Ook de brochure “Kunsteducatie” werd voorgesteld. De 250ste verjaardag van de componist Mozart in 2006 wordt herdacht met een “Mozartjaar”. René Geladé, directeur van het Cultureel Centrum, koos het ensemble “Anima Eterna” om dit gedenkjaar te openen . Naast enkele minder ‘toegankelijke’ Mozart-voorstellingen, presenteert het CC als publiekstrekkers de opera’s “Don Giovanni” en “ De Toverfluit”. En dan is er het tweejaarlijkse Krokusfestival, een week vol met voorstellingen, workshops en andere creatieve installaties voor -en soms ook door- kinderen en jongeren. Het aanbod is erg uitgebreid en ziet er veelbelovend uit. Van keldertochten in het CC tot het publiek in de orkestbak en op matrassen. Alles lijkt te kunnen. Het festival heeft één uitschieter, aldus Gerhard Verfaillie van het Cultureel Centrum: de dansvoorstelling Questo Ricordo, waar naast zeven jongens en drie volwassen mannen, ook de 60-jarige Hasselaar Fernand Tielens een hoofdrol speelt. Aan het einde van het festival zal de jeugdgemeenteraad een Award uitreiken voor de beste voorstelling. Onderdak 3, dit jaar voor de derde keer georganiseerd, is een project waarin het CC een gezelschap langere tijd in huis wil halen. Voor deze editie koos het Cultureel Centrum voor de groep Ceremonia. Naast toneelvoorstellingen, zoals ‘Au nom du Père’, stelt de groep ook foto’s tentoon. Er zullen ook workshops worden gegeven, waarin leerlingen en studenten kennis kunnen maken met de boeiende theatertaal van Ceremonia. Francisca Vandekerckhove stelde uiteindelijk de brochure “Kunsteducatie” voor. Het aanbod blijkt ruim en divers te zijn, gaande van Afrikaanse dansen, opera voor beginners en analoge fotografie tot conflictbemiddeling. Het valt mij op dat het zwaartepunt van de programmatie niet bij het Mozartjaar ligt, maar dat het aanbod van het Krokusfestival duidelijker naar voren wordt geschoven. In 1992, het “Mozartjaar” waarin de 200ste verjaardag van diens overlijden werd herdacht, was het aanbod groter. Het offensief van de Beethoven Academie zal daar niet vreemd aan geweest zijn. Directeur Geladé heeft hoger gemikt met zijn Mozart aanbod en durft ook minder bekend werk laten zien en horen. Ik ben benieuwd of die durf wordt beloond. Om enkele nieuwsgierigen onder de journalisten niet op hun honger te laten zitten, verklapt schepen Lieve Pollet nog dat de grote schouwburg van mei tot oktober een grondige opknapbeurt krijgt, inclusief de technische voorzieningen en vernieuwde zetels en de schouwburg krijgt een balkon. Ook de artiestenverblijven worden vernieuwd. Daarna komt, zij het in mindere mate, de kleine schouwburg aan de beurt.

» Lees meer