ROME - Het Vaticaan heeft beslist: homofiele kandidaat-priesters worden geweigerd tenzij zij zich drie jaar 'onthouden' hebben. Wat daarvoor of daarna gebeurt, dat lossen ze wel op, neem ik aan. Blijkbaar maakt het Vaticaan niet het verschil tussen pedofielen en homofielen. Voor hen is dat waarschijnlijk één pot nat. Nu, wat de heren met elkaar doen, dat doen ze dan maar. Je moet de natuur haar gang laten gaan, vind ik. Maar ze zijn ook behoorlijk geplaagd door de ontelbare gewijde handen die de, ook ontelbare, kinderlijfjes hebben beroerd en nog altijd beroeren. Niet alleen in Amerika. Daar kunnen ze trouwens met vele miljoenen dollars de kinderen en hun ouders paaien. En als ze geld tekort hebben, dan preken en bedelen ze dat gewoon terug van andere...ouders en kinderen. Geld komt niet van God, weet je. En in Amerika regel je nu eenmaal alles met dollars. Ook de grote zonden. Ik las onlangs dat in Brazilië zeventienhonderd priesters van pedofiele praktijken verdacht werden. Zeventienhonderd! In één land! Zelfs in Ierland, een land dat geldt als zowat het meest katholieke bastion ter wereld, loopt een onderzoek naar bijna driehonderd priesters die kinderen hebben aangerand. Zelfs brutaal verkracht. Zowel jongens als meisjes. Sommigen pleegden hun misdaden op het altaar! Hoe ziek kan je zijn. Er gaan nu zelfs stemmen op om de katholieke godsdienst buiten de wet te stellen en allen die haar nog langer steunen en onderhouden strafbaar te maken. En dan is HasseltLokaal eens gaan praten met vrienden en kennissen over koetjes, kalfjes en pedootjes. Blijkt dat de meesten 'wel ergens in hun kring' iemand kende die zelf, of wiens kind werd geplaagd door een pastoor, een leraar, de directeur van de school. Opvallend was dat het meestal kwam uit een instelling met een nogal sterke Rooms-religieuze inslag. Altijd hetzelfde verhaal. Als ik alles voor waar mag aannemen dan heeft geen enkele katholieke gemeenschap, zij het nu een parochie of een onderwijsinstelling, nog propere handen. Maar nu moeten kandidaat-priesters zich eerst drie jaar kuis gedragen alvorens te mogen studeren voor priester. De Grote Baas heeft het gezegd. Wat zouden ze gaan doen met die duizenden anderen, die reeds 'practiserend' zijn en die niet van ophouden weten? Voor hen bidden tot ze volkomen kuis zijn? Zodat ze terug met propere handen onze kinderen kunnen zalven en zegenen?

» Lees meer

GENK - Johnny Harsch is dood. Op 25 november heeft Johnny, een der meest getekende persfotografen van Limburg, een laatste blik op de wereld geworpen. Hij was echtgenoot, vader van zes kinderen en opa van zeven kleinkinderen. Johnny Harsch roept bij velen herinneringen op. Bij mij is dat niet anders. Het volgende lijkt mij wel erg tekenend voor zijn trots als fotograaf. Johnny heeft de Limburgse geschiedenis helpen schrijven. Tijdens de meest explosieve dagen, de mijnsluiting van Zwartberg in 1966, heeft hij alles op alles gezet om zijn beroepseer te vrijwaren. Tijdens die betogingen, waarbij de toenmalige rijkswacht gruwelijk brutaal tekeer ging, zijn er zelfs doden gevallen. Neergeschoten door de rijkswacht bij zelfverdediging meldde het Belang van Limburg. "Gelogen", zou Harsch hebben geantwoord, "Ik heb de moorden gefotografeerd en de kompels zijn vluchtend in de rug neergeschoten. Ik heb alles op pellicule." Meer zou er niet nodig zijn om een heksenjacht te openen. In dezelfde stijl als waarmee de betogingen "in goede banen werden geleid". Hij zou destijds hebben afgezien, onze fotograaf. Huiszoekingen, intimidaties, achtervolgingen. Niets zou aan het toeval overgelaten zijn. De negatieven moesten gevonden worden, kost wat kost. Johnny moest toen onderduiken op schuiladressen, ondermeer in Luxemburg. Terwijl de rijkswachtleiding met de pers akkoordjes sloot over de berichtgeving zou Harsch ondergedoken blijven tot het koelde in Limburg. En als het koel is dan zijn oude negatiefjes oude koek waar niemand nog om maalt.

» Lees meer

Een week geleden telde een man in maatpak euro’s voor ons neer en gaf ons aan zijn vrouw. Nu, dagen later, hangt haar bloed aan onze stengel doordat ze ons van blad en doorn beroofd heeft. Het afscheid van de dromerige woonkamer waar we enkele dagen vertoefden, het afscheid van de matte vaas waartegen onze rug, onze stengel leunde, valt ons zwaar. Met haar frêle handen ontnam ze wreed onze thuis. Waarom moesten we weg, terwijl de fleur van ons leven ongetwijfeld zou volgen na de naderende warme middagzon? Ze begaf zich naar de broeierige buitenlucht, waar ons hoofd een meter van de vochtige grond kwam te hangen. Smachtend naar levenswater hingen en gingen we onze dood tegemoet. Het lot van elke roos. Terwijl de zachte wind ons wiegde van links naar rechts droogden alle vragen uit en vervulde de wind ons met de geruststellende gedachte dat we sterven voor een doel. Onze dode lichamen proberen de wonde van onbestaande liefde te genezen. Man schenkt vrouwlief alles… hij schenkt betekenisloze materiële liefde… terwijl haar hart bloedt door zijn kille afstandelijkheid. We zijn de belichaming van haar hoop. De hoop ooit echte liefde te ontvangen van de man in maatpak. Een onbestaand ‘ooit’, wanneer wij al lang vergaan zijn in haar tranen van verdriet.

» Lees meer

Roland was dit weekend in Brussel voor een exclusief concert van de Ierse zangeres Charleen Spiteri. Zij is de leading lady van rockgroep Texas. Foto's vind je op http://www.vinstermik.be/tex/index.html

» Lees meer

Petra ging op zoek naar de mensen achter het darts, en interviewde daarvoor Jules, Benny, Natasja en Jan. De eerste drie zitten samen in een team, met de naam 'Bloemenhof'. Jules: Waarom hebt u voor darts gekozen? -Darts is één van mijn hobby's. Hebt u nog tijd voor andere hobby's? -Ja. Daarbuiten speel ik muziek. Ik speel drum. Bij welke groep speelt u drum? -Ik speel drum bij Bubbelhof Boskamp. Treden jullie vaak op? -Wij geven regelmatig concerten. Hoe bent u met de rest van de dartsploeg in contact gekomen? -Wij hebben elkaar leren kennen in een café dat dicht bij mij thuis ligt en waar we allemaal komen. Zien jullie elkaar ook buiten het dartsseizoen? -We zien elkaar af en toe buiten het dartsseizoen. Benny : Wie heeft jullie outfit bedacht? -De ploeg bestelt de outfit. Wie heeft het logo van jullie ploeg bedacht? -Het logo van onze ploeg is ontworpen en bedacht door Natasja. Heeft u nog andere hobby's? -Mijn andere hobby's zijn wandelen en fietsen. Waarom bent u geïntereseerd in darts? -Mijn interesse is met de jaren gegroeid. Hebt u nog tijd voor andere zaken? -Door mijn werk en hobby's heb ik bijna geen tijd voor andere zaken. Uit hoeveel spelers bestaat jullie ploeg? -Momenteel bestaat onze ploeg uit 5 spelers. Natasja: Hoe komt het dat jij kapitein van de ploeg bent? -Er waren twee kandidaten maar uiteindelijk hebben ze mij gekozen omdat ik meer ervaring heb dan de andere kandidaat. Waarom heb je voor darts gekozen? -Ik heb darts via mijn vorige vriend leren kennen en het is een ideale uitlaatklep voor mijn problemen. Heb je nog tijd voor andere zaken? -Ja , ik ga ook met Vakantiegenoegens mee. Wat is Vakantiegenoegens? -Vakantiegenoegens organiseert culturele uitstappen. Hoe vaak oefenen jullie per week? -Wij oefenen 1 à 2 keer per week. Wat is het verschil tussen de ringen op het dartsbord? -In de buitenste ring tellen de punten dubbel , in de binnenste ring tellen de punten trippel en de vakken tussen de ringen tellen de punten enkel. Hoe hebben jullie elkaar leren kennen? -Petra en Benny ken ik van vroeger en via de voorzitter heb ik de rest van de ploeg leren kennen. Hoe lang duurt één seizoen? -Van oktober tot en met mei spelen we competitie. Daarna spelen we mee met vlaaitoernooien (= taart als prijs ) waarna we tactic spelen. Daarbij speel ik op zondag de Limburgse master. Jullie hebben ook een mentaal gehandicapte persoon in de ploeg. Hebben jullie geen last van vooroordelen? -Het stoort de ploeg niet dat er een mindervalide persoon in de ploeg is, maar we krijgen er vaak opmerkingen over. Jan: Wat spreekt u aan in darts? -Het is fun om samen met kameraden te doen. Hoe bent u bij de dartsploeg terecht gekomen? -Vroeger speelden we bij elkaar thuis tot we elkaar uit het oog verloren. Toen kwamen we op het idee om een ploeg op te starten. Sindsdien zien we elkaar ongeveer één keer per week. Hebt u nog tijd voor andere hobby's? -Ja : ik doe aan portretschilderen en ben dj. Hoe vaak traint u per week ( darts )? -Ik train ongeveer één uur per dag. U werkt ook als dj. Waar draait u? -Als dj draai ik vooral bij vrienden , maar ik draai ook op plaatsen waar mensen mij vragen.

» Lees meer

Petra ging op vrijdag naar een darts-tornooi. Omdat het haar eerste kennismaking was met de sport, vroeg ze haar vriendin Natasja om uitleg: "Darts is niet zo'n dure sport: je moet enkel de pijlen aankopen. Die kan je al kopen vanaf 25 euro. Je kunt de aankoop dus zelf zo duur maken als je wilt. Het eerste jaar vraagt onze club ook meestal 25 euro inschrijvingsgeld, maar dat is niet altijd zo, soms wordt dit ook door de kas betaald. Voor de rest leggen we 5 euro bijeen voor het drinken. Onze ploeg bestaat uit 5 personen. Voor een ploeg heb je minstens 4 mensen nodig. Dit omdat we eerst 4 enkels spelen en dan 2 dubbels en dan weer 4 enkels. Dus 10 wedstrijden. Wij zitten in Leopoldsburg, daar is ons thuislokaal. We spelen 1 week thuis en de andere week uit. Wij spelen BDB (Belgische darts Bond), in de vierde Divisie A Vierde is het laagste wat men kan spelen in BDb. A= spelen op vrijdag : zit geen verschil in B= spelen op zaterdag : op basis van niveau Op zondag speel ik de Limburgse Masters (vrouwen). Momenteel sta ik op de vierde plaats. Dit doe ik niet op vrijwillige basis. En natuurlijk als reclame voor de ploeg en het café: Nieuwe spelers zijn altijd welkom."

» Lees meer

Elke dag zoekt men naar trots, bevestiging, de glorie van de overwinning. Gedreven door ontegensprekelijk egoïsme levert men dagelijks een gevecht met zichzelf en het leven. Op zoek naar de vleesgeworden illusie van eeuwig succes en geluk, beseft men vaak niet dat de mens op zijn mooist is in alle eenvoud en evenwichtigheid, in rust en sereniteit. Mijn beste… winnen is een illusie, de durf om te falen is een kunst. ‘De asielzoeker’ is de openingsproductie van Johan Simons en zijn nieuwe gezelschap NTGent. Hoofdpersonage Christian Beck was een succesvolle schrijver totdat hij ontdekt dat zijn succes het naakte bewijs is van zijn eigen egoïsme. Beck durft wat wij niet durven: hij laat los. Hij ruilt zijn veelbelovende baan in voor een schrijversrol in volledige anonimiteit. Hij ontmaskert de illusie van onbeschrijflijke liefde door zijn vrouw te bedriegen. Hij laat begrippen als ‘solidariteit’, ‘liefde’ en ‘succes’ achter zich en ontdekt zo de eenzaamheid in alle ledigheid. Alle illusie om controle uit te oefenen en succes te verwezenlijken maken plaats voor het lef om te durven falen. Wanneer zijn vrouw doodziek wordt, duikt hij terug in het werkelijke bestaan van pijn, verdriet, zelfopoffering en herboren liefde voor zijn vrouw. Hij ziet hoe zijn vrouw een asielzoeker in huis haalt en met deze vreemdeling een relatie aangaat. De asielzoeker staat symbool voor alles wat de westerse mens niet is en niet heeft. Hij komt en gaat, hij eet en drinkt, hij heeft seks en vertrekt. Beck ontdekt zo dat een mens op zoek kan en mag gaan naar zichzelf. De tocht naar een beter mens is er een van vallen en opstaan waarin chaos en duidelijkheid elkaar afwisselen. Terwijl Beck alle liefde van zijn vrouw naar de asielzoeker ziet gaan, ervaart hij in volle zelfopoffering een gevoel van nieuw geluk. ‘De asielzoeker’ verscheen in 2003 als een roman van A. Grunberg. De schrijver maakt van de personages dramatische karakters door utopische beelden te laten vervallen en illusies te doorbreken. Een werk dat de diepere realiteit van ons bestaan onthult.

» Lees meer

De ochtendspits is in Hasselt nog niet te vergelijken met Antwerpen of Brussel. Toch leidt de verkeersdrukte ’s morgens tot heel wat nervositeit bij bestuurders, met een aantal gevaarlijke situaties tot gevolg. De kruising van de Thonissenlaan en de Koningin Astridlaan is zo’n punt. De chauffeurs van De Lijn – die ongetwijfeld onder heel wat tijdsdruk staan – hebben er een gewoonte van gemaakt nogal los om te springen met de verkeerslichten als ze de Groene Boulevard oprijden. ’s Ochtends zorgt dit echter voor heel wat gevaar voor de talrijke fietsers op dat punt: regelmatig wordt het kruispunt geblokkeerd of worden fietsers verrast door bussen die onverwacht opduiken. Deze ochtend werd bijna een tiener geraakt door een bus die oranje en groen verwarde. Hopelijk blijft het hierbij en zorgt deze ochtendhaast niet voor slachtoffers.

» Lees meer

Op 20 november hebben de kleinste Hasselaren allemaal een eigen boompje gekregen in het geboortebos. In het Prinsenhof in Kuringen wemelde het – ondanks de koude – dan ook van de kinderwagens, allemaal gevuld met goed ingeduffelde prinsjes en prinsesjes. De fiere ouders en grootouders werden ontvangen door schepen Smets, waarna iedereen het groen indook. Enkele honderden meters verder stonden de heren van de Groendienst klaar om de boompjes uit te reiken: eiken voor de jongens, lindebomen voor de meisjes. De plantgaten waren al gegraven, maar toch werd de ouders de eer gegund met enkele spadesteken het boompje zelf te planten. Je kon je niet van de indruk ontdoen dat vooral de ouders plezier schepten in deze hele ceremonie; de meeste baby’s sliepen verder in hun zalige cocons. Binnen een aantal jaren zullen deze baby’s meer plezier beleven aan hun boompjes. Tot dan krijgen ze rustig de tijd om tot echte Hasselaren uit te groeien.

» Lees meer

HASSELT - Rapid Application Development, het snel maken van computertoepassingen. Zo kan je RAD omschrijven. HasseltLokaal goes digitaal en ging dus eens kijken. Ivan Verborgh, organisator van RAD Race, kon dit jaat veertien bedrijven inschrijven. Het Paviljoen van de PHL werd daarom een heel weekend omgetoverd tot een arena waar ontwikkelaars elkaar konden bekampen. "Het gaat niet om de snelste maar om wie het meest volledig afgewerkte programma kan tonen. De deelnemers komen uit niet alleen uit ons land. Er zijn ook teams uit Frankrijk, Duitsland en Nederland. De ontmoeting is collegiaal. Kameraadschappelijk zelfs. Eigenlijk is iedereen al winnaar. Het feit dat je deelneemt en dat jouw bedrijf je afvaardigt is al een hele eer op zich." vertelt Verborgh. De opdracht. Vooraf is er een toepassing bedacht waarvoor elk team een oplossing moet creëren. Het is een indrukwekkende bundel. De opdracht is een programma ontwerpen waarmee voetbalclubs al hun administratie kunnen voeren. Het moet bruikbaar zijn binnen de organisatie van de Koninklijke Voetbalbond. Maar ook de kleine club van de wijk moet er iets aan hebben. Een hele klus dus. Spelers, transfers, wedstrijden, kalenders en planningen, tickets... alles is voorzien. En alles is verplaatsbaar. Wedstrijden kunnen worden uitgesteld. Spelers beginnen, stopppen, transfereren. De deelnemers krijgen niet alleen een tabellen-structuur op papier maar ook de gegevens worden aangeleverd op CD-ROM. Bovendien krijgen ze alle mogelijke bewerkingen opgelijst die dienen geprogrammeerd te worden. En alle data dienen volgens de regels te worden gecontroleerd, wijzigingen bijgehouden en de tabellen moeten samenhangend gehouden worden. Miren Lafourcade probeert de jury te overtuigen. De deelnemers. Het valt op: er is slechts één meisje bij de, meestal jongere, teams. "Ik ben inderdaad de enige vrouwelijke deelneemster" bevestigt Miren Lafourcade uit Montpelier(F). "Het is voorlopig nog de wereld van de mannen!", lacht ze. "Wij nemen deel omdat we hier andere collega's zien. Die hebben vaak andere ideeën en en inzichten over oplossingen en problemen. Winnen zou natuurlijk mooi zijn. Stel je voor: de beker meenemen naar Frankrijk! Maar eigenlijk rekenen we daar niet op. Voor ons is het de ervaring die telt en vooral de vergelijking met anderen die we willen doorstaan. De meeste deelnemers weten dat ze aan elkaar gewaagd zijn en dat uiteindelijk over komma's en punten zal gestruikeld worden." En zo zou je de sfeer kunnen omschrijven waarin ze met elkaar omgaan. Allen zijn goed maar iedereen zit in de race. De race. De teams konden vorige donderdag hun computers installeren in het lokaal. Vrijdag om 9.31u, na een briefing, gingen ze van start en dat duurde tot 18 uur. De dag nadien mochten ze van 9.31u tot 13.30u verder werken. Iedereen gebruikt eigen software en ontwikkeltools. Vaak is dat een platform of een database engine waarvan hun bedrijf het handelsmerk voert. Tijdens het programmeren, 'coding' genoemd, is alleen het getik op klavieren en het gefluister van de deelnemers te horen. Een eerbiedwaardig geroezemoes. Permanent worden de teams door mentors begeleid. Ook de jury neemt nu reeds noties van concepten, details en ideeën. Na de coderingstijd verlaten de deelnemers de zaal en is het voor hen afwachten tot ze hun werk kunnen tonen en beargumenteren voor de jury. Professoren en industriële deskundigen in de jury. De jury. De jury bestaat uit enkele professoren, docenten en bedrijfsdeskundigen. Onder leiding van professor Carlos De Backer (UA) moeten de zes juryleden middels de takenlijst gedurende vijftien minuten elk team afzonderlijk confronteren hun toepassing. Na deze eerste ronde worden er vier teams weerhouden voor een tweede interview. De vier overblijvers worden één na één binnengeroepen en ondervraagd over de implementeerbaarheid, usability en timings. "Het is zeer moeilijk om de, vaak zéér subtiele, verschillen in visie en aanpak effectief in een beoordeling om te zetten." zegt professor De Backer. "Maar we moeten nu eenmaal een winnaar hebben. Daarom geeft juist dat ene dedail, het kleine vonkje dat een ander niet heeft, de doorslag. Ik ben onder de indruk van het geleverde werk. Zeker de vier weerhouden teams spelen op het scherp van de snede. We hebben de winnaar dan ook gekozen op basis van een millimetersprint. Een pixelgrootte zou ik zeggen." aldus de professor. Bruno De Hondt en Rudi Mariman van 4Dvision De winnaar(s). Uiteindelijk en na een paar ronden menigen geven en punten tellen werd uit de vier weerhouden teams een winnaar naar voren geschoven. 4Dvision ( www.4dvision.be ) haalt het uiteindelijk van Rent-a-Guru, PeopleWare en Blue Polar. Rudi Mariman en Bruno De Hondt van 4Dvision zijn niet een beetje trots! "We zijn er aan begonnen met een gevoel van -we zien wel-. Nadat we ons door de opdracht en de aangeleverde datastructuur hadden geworsteld verdeelden we de taken." zegt Rudi. "We werken al geruime tijd als één team en elk weet precies wat de ander kan. Dat gebeurt bij ons op het bedrijf zo en het gebeurt niet anders hier tijdens de RAD Race." "Het was vooral een leuke ervaring" voegt collega Bruno hieraan toe. "En dat we de overwinning mee naar 4Dvision nemen maakt het feest compleet." Gegevens in de knoei. Een vaker gehoorde opmerking van de deelnemers is dat de meegeleverde data-structuur niet voldoende genormaliseerd was. Dat is pijnlijk als je deelneemt als programmeur. Dan heb je meestal niet de ervaring om als analist de data te normaliseren. Teams die die kennis niet in huis hadden waren daardoor benadeeld. En dat is jammer. Hoewel er in de opdracht op is gewezen dat het datamodel eventueel dient aangepast te worden, blijft het voor programmeurs een obstakel. Als organisatie moet je weten wat je wil. Ofwel door RAD Racen met eigen tools en aangeleverde genormaliseerde gegevens tot een applicatie laten komen. Ofwel kondig je aan dat de kennis van functionele en data- en systeemanalyse wenselijk is. Als de RAD Racers volgend jaar opnieuw aan de start staan hopen ze dat ook dit euvel zal verholpen zijn.

» Lees meer

» Lees meer

Tijdens "De Show", ingericht door het Hasseltse Feestcomité, werden "De Groete Prins" en "De jeugdprins" voor de komende carnavalsfeesten aangesteld. Heel mooi is de volgende foto, waar de door het leven getekende Francis, Deken van de Koekerellen en Mentor van alle jeugdprinskes, goede raad geeft aan zijn pupil.

» Lees meer

» Lees meer

Bij het begin van het carnavalseizoen 2005-2006 werd door het Feestcomité van de stad Hasselt, zoals de traditie het wenst, hulde gebracht aan een Hasselaar. Ditmaal iemand die veel betekend heeft voor het ontdekken van de Zuidpool : Adrien de Gerlache. Het was deze in 1866 geboren Hasselaar die samen met zijn compagnie de eerste was die overwinterde op de Zuidpool. Als waardering is er voor hem trouwens op de Groene Boulevaard, in de omgeving van zijn geboortehuis aan vroegere Sint-Jozef-college, een standbeeld opgericht. Tijdens een receptie op het Stadhuis bracht Burgemeester Reynders hulde aan deze Hasselaar, op dit samenzijn vertegenwoordigd door zijn oudste kleinkind. De gast dankte in naam van zijn familie voor de eer die zijn grootvader mocht ontvangen en aan de hand van enkele details kregen de aanwezige schepenen en het Feestcomité een nog betere indruk van hetgeen zijn grootvader verwezenlijkte. Zoals het hoort in Hasselt, bood het Stadsbestuur nog een receptie aan, waar onze heerlijke jenever niet mocht ontbreken.

» Lees meer

HASKEY kende een slecht wedstrijdbegin en kwam 0 - 1 achter, mede dankzij de vele straftijden die HASKEY kreeg. In de tweede periode kon HYC na mooi samenspel zijn voorsprong verder uitbouwen tot 0 - 2. Coach GEYSBREGHS Danny van HASKEY veranderde de volledige ploegopstelling en HASKEY drukte HYC op de eigen speelhelft. De goalie van HYC moest zich al snel gewonnen geven op een mooie goal van thuisspeler DEVRIES Sven, die in de korte hoek een gaatje vond. HASKEY bleef verder de druk opvoeren en HYC kwam enkele keren gelukkig weg. Kapitein VAN NOTEN Patrick kon de puck van kortbij binnenduwen. Deze stand bleef onveranderd en HASKEY was de beste na het nemen van penaltyshots. Thuisgoalie BAECK Robby kon alle penalty's van HYC pareren.

» Lees meer

Steeds meer Belgen surfen op internet. HASSELT.- Het aantal internetverbindingen is het afgelopen jaar gestegen met 8 procent. Tijdens het eerste kwartaal van 2005 steeg het aantal internetconnecties met 2 procent, wat betekent dat de internetpenetratie het voorbije kwartaal minder snel toenam dan eind 2004. Na onderzoek van InSites Consulting en een marktstudie van de Belgische internetproviders die georganiseerd is door ISPA, trekt ISPA aan de alarmbel. België is door Denemarken, IJsland en Nederland voorbijgestoken wat breedbandpenetratie betreft. Toch is het niet enkel kommer en kwel want steeds meer vrouwen en senioren surfen op internet. Ruim 53 procent van de Belgen gebruikt maandelijks het internet. Dit komt overeen met 4,5 miljoen surfende landgenoten. Hiervan hebben 1.681.00 (86 procent) thuis een internetaansluiting. Ondanks een jaarlijkse groei van 8 procent over de voorbije twaalf maanden, alarmeert ISPA over de breedbandpenetratie. Door een te lage penetratie van de PC’s van de Belgische gezinnen, heeft België zijn koppositie verloren wat betreft breedbandpenetratie. Zowel Denemarken als Nederland en IJsland zijn ons voorbijgestoken. Uit de resultaten van ISPA blijkt ook dat de stijgende trend van het aantal breedbandconnecties en de daling van het aantal inbelverbindingen blijft gelden. Tijdens het eerste kwartaal van 2005 daalde het aantal inbelverbindingen met 11 procent, terwijl het aantal breedbandconnecties met 6 procent toenam. De studie van InSites toont aan dat de groei te danken is aan de stijging van het aantal surfende vrouwen en senioren. Vrouwen en senioren Het internetgebruik zit in de lift bij vrouwen en senioren (55+). Vooral de combinatie van deze twee, vrouwelijke senioren, levert een spectaculaire groei op. Binnen deze categorie is er een groeipercentage van 60 procent merkbaar. “De tragere adoptie van het internet bij vrouwen is voor ons niet echt een verrassing, gezien ook in de volledige populatie de mannen eerder het web ontdekten dan de vrouwen. Deze trend heeft zich nu gewoon herhaald bij het oudere deel van de bevolking”, aldus Steven Van Belleghem van InSites Consulting. Belg zoekt vooral informatie over vakanties Niet minder dan 92 procent van de Belgische internauten gebruikt het web om informatie over vakanties op te zoeken. Ook informatiegerelateerde websites zijn populair (87 procent). “Een gebruiksvriendelijke website is het allerbelangrijkste om surfers te overtuigen om bij een bepaalde site een vakantie te boeken. De vakantie staat immers heel centraal in het leven van veel mensen”, zegt Van Belleghem. Evenveel e-shoppers als vorig jaar Iets minder dan de helft van de surfers koopt producten of diensten via het internet. De meest recente surfers kopen nog niet via het internet. In vergelijking met vorig jaar telt ons land evenveel e-shoppers. De drempel om aankopen te doen heeft te maken met vertrouwen. Hoe meer vertrouwen in het nieuwe medium, des te kleiner de drempel om via deze weg aankopen te doen. Producten die het meest aangekocht worden via het web zijn tickets voor concerten en evenementen, gevolgd door kledij. Een op drie e-shoppers ondervindt af en toe problemen bij het plaatsen van een bestelling via het web. Dat maakt duidelijk dat tekortschietende gebruiksvriendelijkheid van de online winkels een blijvende bedreiging van de e-commerce is.

» Lees meer

Twee weken lang al houden de branden in Frankrijk ons bezig. Het glamoureuze imago van de Lichtstad is geschaad door hen voor wie er geen plaats was in de stad. De Fransen slapen met één oog open. Hun leiders lopen hopeloos rond met voorlopige pleisters voor de wonden die hier en daar openbarsten. De onmiskenbare geur van stille winden, de voorbode van paniek, verspreidt zich stilaan door het Elysée en de ministeries. Paris s’éveille d’un cauchemar. Het is begonnen met wat nu een banaal incident lijkt: een paar auto’s in de fik gestoken. Wat keet geschopt met de politie met als gevolg dat een paar vluchtende tieners in een electiciteitscabine geëlectrocuteerd werden. Voldoende om te TV ploegen te laten aanrukken. De burger moest worden geïnformeerd. En dan, ja dan wordt er een ‘ferm’ antwoord verwacht van de overheid. Dat is er gekomen bij monde van de minister van binnenlandse zaken Sarkozy. “Het gespuis moet met de hogedrukreiniger worden weggespoten” zou die gezegd hebben, gevolgd door nog meer van dat fraais. Nicolas Sarkozy heeft daarmee nog net zichzelf niet opgeblazen. Hij gaf met zijn verklaring wel ongewild het sein aan ‘het leger van de verloren generatie’ dat hun tijd gekomen was. Hij kon het zich daarna zelfs niet eens meer permitteren om de eer aan zichzelf te houden. Sarkozy zou daarmee het gelijk aan het “gespuis” hebben gegeven. Het banaal incident is wereldnieuws geworden. De materiele schade is enorm. Het maatschappelijk deficit staat ver in het rood. De politieke afrekening zal nog volgen. De mooie façade wordt langzaam afgepeld en Frankrijk toont beschaamd haar onderhuidse zweren. Er zijn al enkele duizenden auto’s uitgebrand. Scholen en bedrijven zijn in as gelegd. Het is duidelijk: dit is geen protest meer. Dit is een revolte. De opstand van een generatie zonder hoop tegen waarden en normen die niet de hunne zijn. En de opstand deint uit. Schrikbarend snel zelfs. In een eerste ronde paniekvoetbal hebben nationale en lokale overheden de goal van de sterkste gemaakt: de avondklok is ingesteld voor jongeren. Uit het resultaat -er branden nog enkele honderden auto’s per nacht- blijkt dat ook deze pleister op de verkeerde wonde zit. Het “gespuis” speelt immers op eigen terrein. Dat is precies daar waar de politie vòòr de feiten niet wou of durfde te komen. Brute kracht heeft dus gefaald en nu wordt een ander wapen bovengehaald: de kassa! Minzaam door de haren strelen en paaien met centen. Via de media worden peperdure programma’s aangekondigd om de bewoners van buitenwijken “betere kansen” te geven. Werkgelegenheidsprojecten en onderwijs zijn nu ineens o zo belangrijk voor die arme wijkbewoners! Als toemaatje worden ook fondsen vrijgemaakt voor godsdienstige en culturele eigenheden. Die franc is wel erg laat gevallen. Te laat want de steden staan in vuur. Studeren en werk vinden kost tijd. Godsdienst en cultuur zijn tegelijk zegen en gesel in deze omstandigheden. Als klap op de vuurpijl vertelt Fadéla Amara, auteur van “Ni putes, ni soumises” dat de fundamentalisten de rellen overnemen van de straatboefjes. Fadéla is opgegroeid in de banlieues en weet hoe het er aan toegaat. Goed geöliede organisaties die zowel uit islamitische als uit extreem-rechtse hoek komen zouden de troepen gaan leiden. Inzake timing kan deze uitspraak tellen. Nu ja, een beetje olie meer of minder in het inferno, het maakt niets uit. Daarmee wordt het banaal incident van destijds wél gepromoveerd tot een multi-steden guerilla. Het aantal steden waar het geweld stelselmatig oplaait varieert van 100 tot 250. Dat is naar ons besef gigantisch. Het beloofd een warm eindejaar te worden in la douce. En zelfs nu, tussen de branden door, waagt men zich in de Franse pers aan uitspraken als "Relschoppers buiten!" duidelijk doelend op deportatie. Sommigen leren het nooit. Hoe duur betaald ze ook zijn. Intussen ontstaan er bij ons ook al vonkjes hier en daar. Een autootje in Kortrijk of in Genk. Een gebouwtje in het Antwerpse. Kleine prutserijen die in de media worden afgedaan als individuele niemandalletjes. “Kopieergedrag” zeggen wijze mannen op TV. Opletten! Hier heeft nog geen exellentie die straatboefjes “uitschot” genoemd of hen met een Kärcher bedreigd. Het geeft ons alleszins een beetje uitstel. We kunnen wachten tot het koelt in Frankrijk voor we denken iets te moeten ondernemen. Maar we moeten wel voorzichtig zijn. Als de wind uit het zuiden waait dan vallen de vonken in het noorden neer. Wie de wijken in Genk bezoekt of zich waagt in Anderlecht, Schaarbeek, Borgerhout en soortgelijke sites, die weet goed dat er niet veel nodig is om het vuur in de pan te krijgen. Het is een risico om banale incidenten op te blazen. Zo blijkt nu overduidelijk in Frankrijk. Maar het minimaliseren of ontkennen van socio-economische problemen in steden en gemeenten is minstens even gevaarlijk als de krachttoer van Sarkozy. Wij hebben blijkbaar nog een beetje respijt. We moeten dringend van die tijd gebruik maken. Anders hangt de geur van stille winden binnenkort ook in onze ministeries.

» Lees meer

HasseltLokaal kreeg lucht van een Bierweekend in Hasselt en toog dorstig naar zaal de De Schakel om te kijken en om te proeven natuurlijk. “We staan minder aan de toog pinten te hijsen. De Belgen zijn kieskeuriger geworden. Ze degusteren het bier. Op café en aan tafel.” Dat is de mening van Rony Langenaeken, voorzitter van de Limburgse Biervrienden. Hij ontvangt de stadsreporter in een kleurrijke met vlaggen en wimpels versierde zaal. Er is geen plaatsje meer vrij. Allemaal liefhebbers van artisanaal gebrouwen bieren. Hier wordt tussen pot en pint gediscussieerd over het wel en wee van ons gerstenat. Rony en zijn biervrienden ontvingen 2200 gasten dit weekend. Zij boden er een bierkaart aan waarop 120 verschillende bieren staan. Belgen lusten immers wel een lekkere pint en dat is ook bij het twaalfde bierweekend nog eens duidelijk gebleken. “In 1994 begonnen we met het promoten van Belgische bieren. Heel bescheiden, we waren met 28 leden, zijn we gestart met het eerste bierweekend. Toen waren we al lang blij met 350 bezoekers en met een kaart met 50 soorten bier. Daarnaast organiseerden we ook nog allerlei andere activiteiten zoals bier- en kaasavonden, brouwerijbezoeken en bierproefavonden. Vandaag hebben we een bestand met bijna driehonderd biervrienden en kennen we, niet gelogen, ongeveer duizend biersoorten.” vertelt Langenaeken. De aandacht van de Limburgse Biervrienden gaat vooral naar de kleine brouwerijen. Daar waar de kunst van het ambacht hoog in het vaandel staat. Dat heeft vruchten afgeworpen. Bieren waarover vroeger niets geweten was, tenzij in de plaatselijke kroegen, kennen nu een opmars. België telt talloze kleine bierbrouwers die allemaal bieren maken die de moeite zijn om geproefd te worden. Het beste bier ter wereld komt trouwens van bij ons, uit Vlaanderen. We drinken met z’n allen inderdaad minder maar beter bier. Die kentering heeft geleid tot producten die de perfectie benaderen. Maar uitstekende bieren kun je niet brouwen in reusachtige hoeveelheden. Gewone pilsbieren daarentegen wel. België heeft trouwens ook grote brouwerijen maar ieder verdient en heeft zijn plaats. “We hebben ook onze betere bieren leren waarderen aan tafel, thuis en op restaurant. Het bier is ontdekt door grote chefs en door wie thuis kookt. Dat plaatst ons betere bier direct op het culinaire visitekaartje van ons land. En dat was toch al niet mis, de wereldtop zelfs. Ons land biedt bieren die een prachtige harmonie vormen met niet alleen onze maar met de internationale keuken. Je moet het maar eens proberen. Er zijn trouwens veel kookboeken waar het Belgische bier alom geprezen wordt. En terecht!”, gaat de voorzitter verder. De Limburgse Biervrienden leren ons opnieuw bier proeven. Degusteren is niet langer het exclusieve domein van wijnliefhebbers. Over de kleuren, het boeket, de geuren en natuurlijk de smaken wordt eindeloos gepraat. Ook herkomst en samenstelling worden besproken. Alles wordt gewikt, gewogen en zorgvuldig omschreven. Dat is wat de Limburgse Biervrienden doen al twaalf jaar lang. Ik heb daar een lekkere pint op gedronken.

» Lees meer

Wat is er mooier dan een lachend kind? Honderden lachende blije kinderen! Sinterklaas is weer in Hasselt. Hij trotseerde hoge golven op het kanaal om de Hasseltse kinderen tijdig te bereiken. Gelukkig werd die ene Piet die last had van zeeziekte over land naar Hasselt gebracht. De kade en de brug over de kanaalkom stond vol met wuivende kinderen, wachtend op hun grote vriend. De Sint werd verwelkomd door onze burgemeester Herman Reynders in naam van al zijn jonge burgertjes. Daarna trok de Sint naar de Grote Markt, voorafgegaan door de Toeternietoe feestband. Met muziek baanden zij een weg door de massa in de Demerstraat. De Pieten waren in volle aktie, links en rechts vulden zij gul de kinderhandjes met snoep, mandarijntjes en speelgoed. Een van hun, ik denk dat het de Opperpiet was, gaf hun eerst een handje, dan wat snoep en daarna nam hij ze bij de neus. Hij werd altijd bedankt met gegiechel en grote pretogen. Eens op de Grote Markt ging het feest verder. De clowns en muziek van Why Not zorgden hier, net zoals aan de kanaalkom voor vertier. Het “Singing in the Rain” van Toeternietoe was een hoogtepunt; iedereen deed mee, behalve het weer. De Sint heeft blijkbaar goede relaties hierboven. Hij keek toe vanop zijn troon en had een extra geschenkje voor de kinderen die de mooiste Sinterklaasbrief hadden geschreven. Nog een laatste handje geschud, nog een laatste hoofdje gestreeld, nog een keer gewuifd, de Sint zijn eerste dag zit er op. Hij liet nog een boodschap na voor alle kleine Hasselaartjes: “Wees braaf en zet je schoentje één keer per week!” Een dikke proficiat voor “Het Koninklijk Feestcomité der Stad Hasselt”. Zij hebben de Sint en de kinderen een prachtige dag bezorgd. Het is dit soort inzet dat van Hasselt maakt wat het is: een stad om in te leven. Best indien gelezen met de stem van meneer De Uil van de Fabeltjeskrant.

» Lees meer

BRUSSEL - “Un cadeau pour la terre”. Zo heeft wereldreiziger, fotograaf en ecologist Pierre Douay uit Amiens (F) zijn nieuwste collectie natuurfoto’s genoemd. Douay heeft een speciale kijk op de wereld. Als hij zijn camera hanteert dan wil hij niet alleen schoonheid vastleggen. Hij wil de bezoeker aan het denken zetten, hem doen inzien dat het mooie beeld bedreigd wordt door hemzelf. Het niet respecteren van de natuur maakt de mens tot vernietiger van het schone dat hij vandaag nog waarneemt. Dat is de ongeschreven boodschap van Pierre Douay. Ongeschreven, want nergens in de expositie vindt je tekst of uitleg. De beelden moeten de missie van Pierre duidelijk maken. Dat hij daar wereldwijd in slaagt is niet verwonderlijk. De foto’s die hij meebrengt uit alle continenten zijn gewoon adembenemend. De eenvoud waarmee de tentoonstelling “Un cadeau pour la terre” is opgebouwd laat geen ruimte en tijd voor fantasietjes. Bij de aanblik gaat de bezoeker vanzelf nadenken: “Wat, als dit er niet meer is…” Pierre Douay exposeert momenteel in het Europees Parlement in Brussel waar HasseltLokaal hem opzocht. Een voorrecht want Pierre is een druk bezet man, een globetrotter die net terug is uit Afrika. Hij is altijd in de weer om te ontdekken en om zijn bedrijf draaiend te houden. “Wij laten ons werk zien hier in het Europees Parlement en in de gebouwen van de Unesco in Genève. Dit zijn ultra beveiligde forten waar de mensen niet zomaar kunnen binnenwandelen. Hier willen we de parlementsleden en hun medewerkers uitnodigen om van gedachten te wisselen. Onze tentoonstelling kan door hun bemiddeling worden opgezet in hun respectievelijke thuislanden. Daar doen we dat op zeer toegankelijke plaatsen. We kunnen zonder probleem een ruimte vullen met een oppervlakte van tienduizend vierkante meter maar het kan evenzeer kleiner. Het is de boodschap die telt, niet het aantal panelen. Vaak staan we op luchthavens en in grote winkelcentra. Wij gaan binnenkort opstellen in Fontenay-sous-Bois, een centrum waar 35.000 bezoekers dagelijks door de hallen passeren. Dàt is ons publiek. Daar zullen op het einde ongeveer een miljoen passanten ‘Un cadeau pour la terre’ gezien hebben. En hopelijk heeft een groot deel van hen begrepen dat ze anders moeten omgaan met wat de aarde hen geeft. Dat zoet water, energie en grondstoffen niet eindeloos zijn. Dat we moeten leren wat duurzame ontwikkeling is. Waar iedereen het met veel woorden over heeft, toon ik met foto’s. En ik stel gewoon de vraag: Wilt u dat echt zien verdwijnen? Daarvan blijft altijd iets hangen. Niemand vertrekt van hier zonder een klein stukje van het antwoord te geven.” Pierre Douay, is een bewogen fotograaf met een hart voor onze planeet en een passie voor onze toekomst. Er wordt onderhandeld om een tentoonstelling op te zetten in Hasselt. Misschien volgend jaar. HasseltLokaal zal erbij zijn, zeker weten!

» Lees meer