Het kan aan de eindejaarssfeer liggen. Of is het gewoon omdat Hasselaren van ballet houden? Het moet wel, want voor de Notenkraker van Pjotr Tsjaikovski liep op 29 december de grote schouwburg van het Cultureel Centrum vol. Wie niet gereserveerd had, kwam bedrogen uit. De uitvoering, gebaseerd op de choreografie van Vasilli Vajnonen, dompelde het theater onder in een lekker degelijk Russich sfeertje en zo hadden ze het graag, de Hasselaren. Svetlana Noskova (Clara) en Denis Kaganer (Prins) zetten een prestatie neer op de planken, prima’s waardig. De appreciatie van het publiek achteraf liet daarover geen twijfel. De afzonderlijke dansen die tijdens het tweede gedeelte werden opgevoerd hebben mee van de ambiance mogen profiteren, verdiend overigens. Ik koester enige reservatie voor de vertoning van rollen die eerder een ‘decorfunctie’ waren toebedeeld. Een debutantenallure was toch niet helemaal te verdoezelen voor sommige figuren. Maar de choreografie heeft meesterlijk gebruik gemaakt van de mogelijkheid dat een talrijk gezelschap biedt. En dan kan je je al iets permitteren. Het orkest was eerder krap bemeten en van sommige instrumenten werd op cruciale momenten een te grote nadruk verwacht. En als accenten te grote strepen worden… Tijdens de pauze viel het op dat heel veel kinderen naar deze voorstelling kwamen kijken. Wellicht allemaal prima ballerina’s in spe. Samen met hun mama’s waren Lien Vandijck (9) en Kaat Moonen (10) naar De Notenkraker komen kijken. “Ik ken het verhaal van de DVD van de Barbie-verzameling”, zegt ze trots, “en nu kan ik het eens ‘in het echt’ zien en horen.” Maar geen van beiden zitten op balletles. Barbie en de Notenkraker. Als Pjotr dàt had geweten!

» Lees meer

Koning Winter heeft Hasselt ingenomen. Alleen de binnenstad weet het nog niet, daar kan men de koude gemakkelijk weerstaan met een jenever op de kerstmarkt of een warme choco op een van de verwarmde terrassen van de Grote Markt. De kerstverlichting van het stadhuis straalt genoeg warmte uit om het Groenplein op temperatuur te houden. Buiten de stad, ten zuiden van de E313, ligt alles wit, de lucht is grijs en de ongezouten wegen zijn spiegelglad. Het ijs knarst onder de zolen van de weinigen die zich te voet buiten wagen, zoals uw reporter. Het landschap is verlaten en kleurloos, de tijd lijkt stil te staan. De kinderen genieten van hun wintervakantie, velen trekken in de voormiddag naar de Schaverdijn om te leren schaatsen. Vele zes-jarigen bewogen zich na drie lessen al vrij vlot over het ijs, anderen hadden nog schaatsrekjes nodig. Weet de jeugd meer? Bereiden zij zich voor op nog meer vriesweer? Weer of geen weer, ijzel, sneeuw of koude, er zijn steeds mensen op pad om uw comfort op peil te houden. Jobs die zo al zwaar zijn worden onvervaard voortgezet. Terwijl u warm achter het venster zit, denk eens aan de postbodes, de mensen van de vuilnisophaaldiensten en vooral, de brandstofleveranciers. Zij houden onze stad leefbaar. Dank u allemaal!

» Lees meer

De Kerstperiode en Ketnetfreezzz, elk jaar een twee-eenheid in Hasselt. In de Grenslandhallen en de EthiasArena was het sport, spel en handigheid troef. Van handbal fietsen, volleybal, schaatsen, judo, muur klimmen, vogelkastjes in elkaar timmeren, tot het zich wagen aan pc-spellen: het heeft geen naam of het is aanwezig. Vele honderden kinderen, vergezeld van vader en/of moeder waren present om zich rot te amuseren tijdens hun kerstvakantie. De Ketnet Band en de Eurokids zorgden met hun optreden voor het muzikale gedeelte. En de vaders...die genoten er ook van.

» Lees meer

Kerstdag 25 jaar geleden. De wereld van de liefhebbers van de Nederlandstalige muziek in Vlaanderen staat even stil. Op de radio wordt aangekondigd dat Louis Neefs en zijn echtgenote omkwamen tijdens een verkeersongeval. De zanger van “Mijn dorp in de Kempen” en “Annelies van Sas van Gent” bracht zijn fans in “de zorgen”. Ze zouden het voortaan zonder hem moeten doen……. Als eerbetoon aan Louis is er een concert programma samengesteld met al zijn bekende nummers. Sabien Tiels, William Reven, Thomas Lauwers en Jenne Decleir, jawel zoon van, zijn samen met de big band van Garry Liekens de uitvoerders. In het eerste gedeelte passeerden ondermeer nummers als "Lentewind", "Laat ons een bloem" en "Sixteen Tons" de revue. “Als je bij me bent”, uitgevoerd door William en Sabine met enkel begeleiding van piano en gitaar, was de gesmaakte aanzet voor het tweede deel. "Oh oh ik heb zorgen", "Aan het strand van Oostende", en "Anita my Love", "Jennifer Jennings" en natuurlijk "Oma" volgden elkaar op. Het ene mooie nummer na het andere. Als toegift werd, omwille van de tijd van het jaar, Susa Nina vertolkt door onze Limburgse Sabien Tiels. Het was een mooi eerbetoon aan een artiest die ons veel te vroeg ontvallen is.

» Lees meer

Wie donderdag de krant heeft opengeslaan, heeft misschien Jasmine en Chretien op de foto ontdekt. Samen met Roland waren ze op woensdag in het Hasseltse stadhuis voor de huldiging van de nieuwe Miss België Virginie Claes. Dat betekende meteen een nieuwe stap in ons stadsreporter-verhaal, want hun stukje is het eerste dat op de site www.hasselt.be staat, in afwachting van onze HasseltLokaal-site. Bedankt, Marc, voor de kans, en bedankt aan alle stadsreporters. Want doordat Marc de wiki zo goed vond, hebben we die mogelijkheid gekregen :-) Hopelijk mogen er nog vele artikels en foto's volgen op de Hasseltse stadssite, dat is in elk geval de bedoeling.

» Lees meer

Om i-City in de juiste kerstsfeer te brengen, hebben enkele kerstalfa’s, namelijk Hans Maes, Jan Fabry en Bram Roggen de digitale kerstboom in het leven geroepen. Deze interactieve kerstboom is bestuurbaar via webcam op het internet . Er kunnen verschillende verlichtingselementen aan- en uitgevinkt worden via de website www.i-kerstboom.be . Er bevinden zich lichtjes in de boom, er loopt een lichtsnoer rond de boom en doorheen het hele kantoor. Daarnaast kan de blauwe neonbuis in de boom, en de oplichtbare kerstman rechts van de boom, ook worden aan- en uitgeschakeld. Kerstwensen kunnen gepost worden op de 10 PDA’s die in de kerstboom hangen . Elke PDA geeft een letter weer van de tekst die wordt ingegeven en verzonden via de site. De server hangt Wireless aan een hotspot en is 24 uur op 24 online te bezichtigen. Op de site wordt ook weergegeven hoeveel bezoekers er momenteel de kerstboom aan het bekijken zijn. Deze 'kerstboom van de toekomst' is absoluut een geslaagd project en zeker voor herhaling vatbaar. Dus rep je naar www.i-kerstboom.be , laat een leuke kerstboodschap achter en bekijk deze samen met alle online-bezoekers!

» Lees meer

De raadzaal van het stadhuis was op woensdag 28 december het toneel van een gezellige drukte. De Hasseltse handelsingenieur Virginie Claes, Miss België sedert enkele dagen, werd er in de bloemen gezet door de burgemeester en de schepenen. Virginie Claes wandelde samen met Darline Devos, organisatrice van de Miss-verkiezingen, en haar ouders, het stadhuis binnen en meteen schoven fotografen en journalisten naar voren voor de mooiste plaatjes en de eerste woorden. Maar daarvoor moesten ze eerst wachten op de burgervader zijn zegje. “2005 is voor Hasselt wel een erg bijzonder jaar”, begon burgemeester Reynders, “De vernieuwde Twee Torens, Plopsaland en onlangs viel nog een prachtig geschenk uit de hemel: een Hasseltse Miss België! Na 26 jaar!”, vulde hij enthousiast aan. En trots overhandigde burgemeester Reynders een eerste erkenning, de speculaas van de maand, aan de nieuwe Miss. Maar dames zet je in de bloemen en in Hasselt doen ze dat met héél speciale exemplaren. Fair Trade (eerlijke handel, nvdr) rozen uit Kenia. Schepen van Ontwikkelingsamenwerking Toon Hermans mocht er een grote ruiker van overhandigen aan Virginie. Even later gaat de burgemeester verder: "Onze Miss heeft niet alleen de Hasseltse harten gestolen maar die van alle Limburgers. Ze heeft de titel Miss België gewonnen, uiteraard omdat ze de mooiste is, maar ook omdat ze heeft deelgenomen zonder groot lawaai, heel bescheiden en zonder grote woorden. Maar wel als heel fiere ‘Hesselos’ en dat siert haar. Zij verdient daarom haar eeuwig plaatsje in onze stad. Hasselt geeft dat traditioneel in de vorm van een zitbank. Een parkbank waarop haar naam prijkt. En de nieuwe Miss België mag zelf kiezen waar de bank zal gezet worden.” De Miss en de burgemeester namen, na de onthulling van de zitbank, samen als eerste plaats op het meubel. “Het is vooral dankzij Hasselt en de Limburgers”, dankt Miss België 2006 het stadsbestuur, “de steun van jullie allemaal heeft mij aan de titel geholpen. Het is dus ook jullie overwinning. Lekkere spekuloos en een eeuwig zitplekje in de stad. Vooral de bloemen uit de eerlijke handel vind ik een mooi gebaar. Het doet me allemaal veel plezier.” Het geheel wordt traditiegetrouw afgerond met een receptie. Als echte ‘Hesselos’ snoept Virginie Claes, onze Miss België, een stevige Hasseltse jenever. Na de plechtige ontvangst ging HasseltLokaal even met Virginie aan een rustig tafeltje zitten voor een losse babbel. HasseltLokaal: Eén dag na je verjaardag, en na 26 jaar nog eens een Limburgse Miss België. Is het een leuk verjaardagscadeau of was het hard knokken? Virginie Claes:Voor mij is het zeker een cadeau geweest omdat ik er nooit vanuit ben gegaan dat ik zou winnen. En ik meen dat oprecht. Ik ben vorig jaar in een zotte bui aan de Miss-verkiezingen begonnen. Eenmaal de stap gezet, was het wel degelijk hard werken. Veel mensen onderschatten dat, denk ik. Ook ik heb mij daarin vergist. Er waren de buitenlandse reizen en nog een heleboel andere verplichtingen. Alles volledig afgezonderd van vrienden en familie. Voortdurend persmensen om je heen. Je moet ook altijd jezelf van je mooiste kant laten zien, ook al voel je je niet zo best of knaagt het gebrek aan slaap. Zonder onderbreking ben je heel die tijd kandidaat-Miss, vierentwintig uur per dag. En mijn verjaardag, ja we hebben dat gevierd maar je mag zelf niet kiezen met wie je dat wil vieren. Het is, alles bij elkaar, een heel mooi cadeau maar ik heb er wel voor moeten knokken. HasseltLokaal: Je hebt het al eerder gezegd: ”Het is de eerste Miss verkiezing waaraan ik deelneem, maar tevens ook mijn laatste”. Meen je dat? Virginie Claes: “Ik heb voor deelname aan de verkiezing “Miss België” gekozen omdat ik het voor mijzelf het meest prestigieuze en authentieke vond. Ik was niet zinnens om aan allerlei andere verkiezingen te gaan deelnemen. Ik kon natuurlijk, zoals anderen, braaf solliciteren en gaan werken. Maar zoals gezegd, in zotte bui ben ik ervoor gegaan. Eénmaal dus." HasseltLokaal: De jury van Miss België bestond uit ex-missen, voetballers en een mode-ontwerper. Was die samenstelling, volgens jou, echt vakbekwaam? Virginie Claes: Het is de totaliteit die hierin belangrijk is. De organisatie zorgt voor die verscheidenheid en dat is maar goed ook. Zo stellen die mensen vragen die uit een totaal andere hoek komen. Zij vragen dingen waar bijvoorbeeld zakenmensen niet direct aan denken. Uiteindelijk moet je toegeven dat ze ingingen op de kandidaten hun persoonlijkheid, vaardigheden en inzichten in diverse materies. Maar ieder deed dat vanuit de eigen invalshoek. Een loutere “Miss-jury” zou die variatie niet kunnen opbrengen. Daarom vind ik die samenstelling goed. HasseltLokaal: Sommige kandidaten hebben callcenters ingezet voor de sms’jes. Op jouw flyer werden mensen gelokt met een cruise in gezelschap van de winnares en de organisatie. Hebben ze dan gekozen voor de cruise of voor de kandidaat? Virginie Claes: Prijzen, zoals de cruise zijn niet exclusief voor mij uitgeloot. Dat was een aanbieding van de organisatie, niet van mij. Ik denk echt dat ik die punten heb gesprokkeld in deze provincie. Limburgers hebben massaal voor mij gekozen. Zonder prijzen en beloften. Ik vind dit gewoon fantastisch want zo hoort het te gaan, natuurlijk. En laat het mij nog eens zeggen: ik ben Limburg daar zeer dankbaar voor. Ze mogen allemaal op ‘mijn bank’ komen zitten! HasseltLokaal: Nu komt de periode aan dat je de mooiste kleren kunt dragen, aangevuld met juwelen. Dingen waarvan andere meisjes alleen maar kunnen dromen. Hoe voelt dat? Virginie Claes: Ik draag voorlopig nog mijn eigen kleren, hoor. Het juweel, ik ben er weg van, heb ik wél gekregen. Het hoort bij de ‘prijzenpot’. Nu heb ik één avondjurk in de maak. Maar ik zal het vijf of zes avonden per week moeten dragen. Ik zal dus vlug naar iets nieuws op zoek moeten gaan. Het liefst draag ik gewoon mijn eigen spullen maar voor het publiek moet je nu eenmaal andere jurken dragen. Feestelijke dingen die bij het kroontje passen, hé” HasseltLokaal: Op de cover van de laatste P-Magazine prijkt Virginie Claes zeer knap maar ook zeer bloot. Hoe ver ga je daar in? Virginie Claes: Ik heb daar eerlijk gezegd niet op gelet omdat ik daar in handen was van de organisatie. Katia Alens was ook daar en de fotografen zijn echte profs. Alles bijeen had ik wel vertrouwen. Het is tenslotte P-Magazine en dan weet je ook wel dat je daar niet als ‘tante nonneke’ gaat staan. Ik vind het zelf wel ok. Mooi en niet te bloot. Ik heb geleerd om de vakkundigheid van de organisatie te waarderen en te vertrouwen. Die zouden een te veel of te weinig beslist niet dulden. En dat weten ze bij P-Magazine ook.

» Lees meer

Miss België, Hasselts mooiste Op een besneeuwde woensdag in december wandelde ik ietwat zenuwachtig het Hasseltse stadhuis binnen. En voor ik het goed en wel besefte stond ze daar al: onze nieuwe Miss België Virginie Claes. Elegant en spontaan als ze is, kwam ze iedereen een handje schudden en een kaartje overhandigen. Als een ware Bridget Jones nam ik me intussen in gedachten voor geen domme vragen te stellen en een aangename, beleefde indruk te maken. Met een hele resem connecties en een persploeg in haar kielzog, stapte de kersverse Miss vervolgens gracieus naar voren om de speech van burgemeester Reynders te beluisteren. Hij bombardeerde Virginie meteen tot “mooiste geschenk uit de hemel”. Hij gaf haar ook talloze hints om Hasselt te promoten en had er duidelijk alle pret van de wereld in. Al de overbodige spanningen vielen nu in een mum van tijd overboord. Als er één ding is waar onze Miss werkelijk fantastisch goed in is, dan is het dit wel: je helemaal op je gemak te doen voelen. Geen stress of spanning valt er te bespeuren op dat schalkse gezichtje. Onze burgemeester had drie verassingen voor Virginie in petto, en zelfs eentje waar andere Hasselaren ook van kunnen meegenieten. Als eerste bood hij haar naar traditie de enige echte Hasseltse speculaas in gigantisch formaat aan, met een speciaal opschrift: “Hasselts Mooiste”. Waarna hij haar overrompelde met een “Fairtrade boeket”: prachtige rozen aan een eerlijke prijs uit Kenia. En als derde, de kers op de taart, iets wat alleen dé grootste Hasselaren krijgen (zoals ondermeer het Heilig Paterke): een eigen zitbank. Met haar eigen opschrift en op een zelf uitgekozen plekje. Burgemeester Reynders nodigde Miss België prompt uit om naast hem plaats te nemen op haar eigenste zitbank. Hij was van mening, en gelijk heeft hij, dat er wel enkele mannelijke Hasselaren zich daar graag met Virginie willen zetten. De bank zou eeuwig in Hasselt blijven staan en dat op de plek waar zij hem het liefst ziet. Daar moet op gedronken worden! En ja, onze Limburgse Miss België is een echte Hasselos, want ja, ze drinkt jenever.

» Lees meer

Twee stadstrammetjes volgestouwd met kerststalbezoekers slenteren meanderend door de stadsstraten. De Basiliek met het kerkkoor , de ingetogenheid bij de tombe van het Heilig Paterke in de Sint–Rochuskerk, en de rit door de verlichte straten brengen kerstsfeer. In de Kathedraal worden we onthaald op orgelmuziek en vergast op een liedeke gebracht door troebadoer Robrecht. Omkaderd door het schemerduister vertelt Diaken Swerts Felix Timmermans’sterreverhaal. Het is kerst,de stemming is er, men voelt het. Haast ingetogen wordt de stallentocht hervat , kundig begeleid door priester-gids Theo. Anekdotes en erfgoedverhalen kleuren de stadstram. Stallen met en zonder kribbe ,met sterren en zonder lichtjes, met geiten en zonder ezels worden gekeurd en bekeurd . Een speculaasopenthoud, een glühweinverpozing en een Hesselts Drèpke horen erbij.

» Lees meer

Kerstmis, Er heerste een familiale sfeer in “Het Kringske”,het cafetaria van het dienstencentrum De Boelvaar,waar een dertigtal dames en heren in kerststemming gemoedelijk bijpraatten. Het was feest,een kerstfeest voor alleenstaanden. Met versiering,drankskes en kerststronken. Herder-Troebadoer Robrechts hield er “de ambiance” in. Er werd verteld, gelachen en gezongen. Het was "Kerst op Zondag"

» Lees meer

Als er iemand een grote tent in zijn voortuin zet en er bovendien nog een knetterend houtvuur aanwakkert, dan moet je even stoppen. Want meestal is het daar gezellig. Dat deed HasseltLokaal toen we passeerden langs de Hasseltse Beverzakstraat. “Het draait allemaal om onze mini-voetbalclub MVC Kiewit-Hasselt”, vertelt Jo Broux, een vlotte twintiger, speler en secretaris van de club. “We zijn nog maar twee seizoenen bezig en we spelen nu in eerste provinciale. Niet alleen koken kost geld: mini-voetballen ook. Sporthal huren, scheidsrechters, kledij, het is allemaal erg duur. En we hebben geen grote sponsors. Plaatselijke handelaars stoppen af en toe wel eens wat in onze kas maar het blijft behelpen. En daarom deze actie. Wij verkopen hier borrels en andere drankjes. Met de winst kunnen we verder blijven voetballen”, gaat Jo verder. Ondertussen druppelen buren, vrienden en supporters binnen voor een borrel en een babbel. Over mini-voetbal, natuurlijk. Voorzitter Davy Meuwissen heeft het druk achter de bar. “Het is echt als kertmis in de straat” roept hij tussen het vullen van borrels door, “maar dan in een tent. Alleen, heiligen heb ik nog niet gezien. Maar dat komt nog!”

» Lees meer

Al de hele week konden luisteraars van Radio 2 via allerlei tips op zoek naar reporters Gijs en Roeland. Telkens hadden die zich tijdens de Middageditie op Radio 2 op een originele plaats in Limburg verstopt. Als eindpunt van deze actie was het niet meer dan normaal dat de eer te beurt zou vallen aan Hasselt. Na in de vorige uitzendingen warm, koud, eng en in de mist gezeten te hebben, zochten de twee reporters het ditmaal veel hoger. Het beiaardmuseum in Hasselt, daar was het te doen. Tips die allemaal te maken hadden met klokken en.... een live concert op de beiaard brachten een winnaar (letterlijk) naar boven. An Vermeylen uit Zepperen had een tip gekregen van haar moeder en was de gelukkige winnaar van een MP3 speler. HasseltLokaal was er bij en keek er naar.

» Lees meer

Gezellig warm was het, met z’n 10.000. Je had de indruk dat alles wat niet meer “piep” was in Hasselt naar de Ethias Arena was afgezakt. Met bussen werden ze aangevoerd uit alle delen van Vlaanderen. “Uitgeweken” en andere Nederlanders ontbraken natuurlijk ook niet. De zaal zat “bomvol” als het ware. Onder de tonen van de Intocht van de Gladiatoren kwam het orkest onder het ritmisch applaus van het publiek de zaal ingestapt. Om het publiek in Kerststemming te brengen volgden in het eerste gedeelte van de show nummers als Rudolph, Winter Wonderland, en Silent night - waar het publiek mocht meeneuriën en later zelfs ook meezingen. Het onvermijdelijke White Christmas passeerde ook de revue. Die White Christmas mochten de toeschouwers op de eerste rijen letterlijk ondervinden. Zakken kunstsneeuw werden er gedumpt. De toeschouwers die de mooi ondergesneeuwde eerste-rij-slachtoffers op het grote scherm zagen genoten ervan. Het gedeelte voor de pauze was een mooie opwarmer, voor zover dit nog nodig was – letterlijk en figuurlijk – voor het vervolg na de onderbreking Na de pauze kwamen ondermeer de Blauwe Donau, I could have danced all night (My fair Lady) en the Emperor Walz aan de beurt. Eén van de hoogtepunten was “Don’t cry for me Argentina”,een song uit de musical Evita, subliem vertolkt door de sopraan Suzan Erens. Muisstil was het tijdens de song, waarna een welverdiend oorverdovend applaus door de zaal beukte. De toegiften bestonden uit het gebruikelijk materiaal. De Radetzky mars, braziliaanse carnavalsritmes en natuurlijk het uit volle borst meegezongen Limburgs Volkslied waren een onderdeel hiervan. Na een meer dan 150 minuten durende show met afwisselend ritme en walsmuziek verlieten de toeschouwers en waarschijnlijk ook André voldaan de Arena. Op naar... een volgend concert in de Ethias Arena? Afgaande op het succes van vrijdagavond komt die er beslist.

» Lees meer

Kerst voor iedereen, en niet alleen. Dat is wat de burgemeester en de schepenen van Hasselt bedoelden toen zij alle Hasselaren uitnodigden voor een kerstdiner. De grote feestzaal van het Cultureel Centrum zat met de zeshonderd genodigden dan ook goed vol. Martien Distels werkt op de seniorendienst van Hasselt en mocht het allemaal organiseren. “Het zijn niet alleen senioren of alleenstaanden die naar hier zijn gekomen”, zegt ze in een spaarzaam leeg moment, “iedereen is welkom en dat zie je. Jong en oud, alleen of met z’n tweetjes. Zelfs groepjes druppelen hier binnen.” Ze is fier op het succes en dat mag ook wel. Burgemeester en schepenen zullen straks de schort aantrekken en de 60 helpers een handje toesteken bij de bediening. Iedereen wordt ontvangen met een aperitiefje. Op het menu staat een feestelijke paté, kalkoen met groenten en een chocoladeschuimpje als dessert. “Tijdens de koffie heeft de Kerstman beloofd om langs te komen,” verklapt Martien Distels nog gauw, “en hij heeft voor iedereen een cadeautje bij.” HasseltLokaal ontdekt tussen de honderden een schattig bejaard koppeltje. “Je mag géén foto trekken hoor,” zegt het dametje, “maar je moet wel schrijven dat dit een mooi gebaar is waar we erg blij om zijn.” Wat we dus met veel plezier doen.

» Lees meer

Het was een succes,de zaal zat vol en dat wil zeggen : 637 personen. De organisatie gilde van degelijkheid ,de maaltijd was om "U" tegen te zeggen, de vrijwilligers bedienden met zin en leute,de kerstman insinueerde een "gebuur- pakvast" en lukte er aardig in.Ze hebben het geweten,die buurmeiden. De toemaat ,de truffel op de zwezerik: "Degelijk,open en niet bloot ,leuk om te zien en af te blijven" De kribbebijtsters keken ook en zwegen ditmaal...tot nog Anderen murmelden en oogsten bijval: "We hebben gratis een stadsattractie gekregen,ze staat op het Leopoldplein"

» Lees meer

Vorige zondag (zie artikeltje van 18 december) gaf Karen Nies een uiteenzetting over het draadloze project van i-City vzw. Een gedeelte van het project wordt ingevuld door 122 testgebruikers, Alfa’s genoemd, die programma’s op hun bruikbaarheid testen. Alfa’s zijn ook de bedenkers van nieuwe ideeën die draadloos kunnen worden toegepast. Nies nodigde ook nieuwe kandidaat-Alfa’s uit om zich te melden, vooral vrouwen zijn welkom. HasseltLokaal wilde, nieuwsgierig als we zijn, weten wat die Alfa’s doen, wat ze al gedaan hebben en nog van plan zijn te doen. Karen stond ons graag te woord. HasseltLokaal: U, als ondervoorzitter van de Alfa’s, kunt ons beslist vertellen wanneer en hoe het Alfa verhaal is begonnen bij i-City. Karen Nies: “Het hele verhaal is ongeveer een jaar geleden gestart met een kleine groep ‘Pré-Alfa’s’. Deze voorlopers van de huidige Alfa’s hadden de taak om na te gaan hoe een groep testgebruikers kon worden samengesteld en hoe ze zouden kunnen werken.” Velen herinneren zich nog de campagne met “Het ei van mij” waarmee de kandidaten konden aankloppen bij i-City. Dat resulteerde in een voorlopige testgroep van 122 Alfa’s. Alle testers hebben een handcomputer (PDA) gekregen van i-City waarmee ze mogen experimenteren. “In de lente van 2005 zijn de Alfa’s definitief aan de slag gegaan met bedenken van ideeën en het uittesten van toepassingen. ” HasseltLokaal: De 122 Alfa’s zijn gedurende die tien maanden druk bezig geweest neem ik aan. Welke toepassingen hebben de ze gedurende die periode kunnen uitproberen? Karen Nies: “ Voor alle duidelijkheid: de Alfa’s zijn een groep testers van 15 tot 77 jaar. Sommigen zijn echt geïnteresseerd in IT (Informatie Technologie, nvdr), anderen zijn dat helemaal niet. Het is wel de bedoeling dat ze ideeën bedenken, ontwikkelen en realiseren. Op dit moment zijn er drie toepassingen die de Alfa’s geconcretiseerd hebben. Dat zijn ‘Pukkelpop’, ‘Dwars door Hasselt’ en de IRC-beurs. Dit zijn de drie programma’s die volledig klaar zijn. Delen van deze programma’s zijn herbruikbaar, mits grondige herbewerking, voor andere evenementen. ‘Pukkelpop’ kan worden herschreven voor ‘Marktrock’ bijvoorbeeld. Maar het is inderdaad zo dat voor ieder festival dan een andere applicatie gemaakt moet worden.” HasseltLokaal: ‘Pukkelpop’, ‘Dwars door Hasselt’ en de IRC-beurs zijn alledrie kortlopende projecten. Pakweg een paar dagen. Bovendien hebben hier slechts een paar Alfa’s aan meegewerkt. Wat hebben al die andere Alfa’s gedaan gedurende die tien maanden? Karen Nies: “De reden waarom slechts enkelen hieraan hebben meegewerkt is omdat deze toepassingen van een i-City platform gebruik maken. Andere Alfa’s hebben ondertussen ideeën uitgewerkt. Over toerisme bijvoorbeeld. Maar dat is niet evident. Het is altijd wachten op toestemming om gegevens te mogen gebruiken, in te voeren en daarvan een applicatie te maken. Er komt veel meer bij kijken dan brainstorming en ontwikkeling alleen." HasseltLokaal: De Alfa’s hebben nog altijd geen toepassingen die ze kunnen testen maar voor februari kondigt i-City een pakket van maar liefst twintig programma’s aan. Welke zijn dat en zijn die al klaar? Karen Nies :”Dat zijn applicaties die de technici van i-City gaan ontwikkelen. Er wordt een platform gebouwd worden waarop toepassingen geplaatst kunnen worden. Dat kan door i-City, door participerende bedrijven, of door de Alfa’s. Ik weet niet welke, of het aantal toepassingen die klaar zijn om getest te worden. Dat is een technische vraag waarop ik jammer genoeg het antwoord moet schuldig blijven." HasseltLokaal: Bereikbaarheid is belangrijk. Dat vraagt een uitgebouwd netwerk van ontvangststations. Nu zijn er, na één jaar, veertig zogenaamde hotspots actief maar er zijn er minstens driehonderd nodig om in Hasselt behoorlijk bereikbaar te zijn. Duurt het nu nog acht jaar vooraleer de overige 260 zijn geplaatst? Karen Nies: “ We zouden liefst midden 2006 die overige punten online willen hebben. Elke hotspot moet zorgvuldig uitgemeten worden. Dat vergt wel wat voorbereiding. Er zijn nu 170 ondertekende contracten voor plaatsingen die nog uitgevoerd moeten worden. Daarop is het nog wachten. De rest volgt hopelijk snel.” HasseltLokaal is na het gesprek met Karen Nies het internet ingedoken en kwam er verrijkt terug uit. Draadloze steden en ideeën zijn geen nieuwigheden. Al in 2002 werden in Nederland alleen al acht steden geheel of gedeeltelijk draadloos bereikbaar. Dat is niet moeilijk omdat WiFi (Wireless Fidelity) en de communicatie standaard 802.11 een Nederlandse uitvinding zijn. Ere wie ere toekomt. En het is ondenkbaar dat dergelijke grote draadloze gemeenschappen zonder proeven of testgebruikers gelanceerd zouden zijn. Wat echter het meest opvalt is dat in 2002 de breedbandproeven gestart zijn en dat nu reeds acht steden daarmee operationeel zijn. Als kers op de taart leest Hasseltlokaal in de Taipei Times dat in de hoofdstad van Taiwan 2300 hotspots een gebied van 28 vierkante kilometer gaan bestrijken. Ze geven zichzelf daar precies twaalf maanden de tijd voor. Als i-City in Hasselt en in Cyberland iets wil betekenen zullen ze meer dan één tandje mogen bijsteken. Dat geldt evenzeer voor de uitbouw van het draadloos netwerk als voor de aangeboden diensten.

» Lees meer

Petra mailde dat ze gisteren nog net een Studio Brussel-auto de Hasseltse markt zag afrijden. De crew van de alternatieve radiozender was dan ook naar Hasselt afgezakt om kippensoep te verkopen, ten voordele van de slachtoffers in Pakistan. In heel het land waren er dergelijke acties. Op de site van StuBru bleek dat er in het Hasseltse vier Kippensoep-acties plaatsvonden: Hasselt, op de grote markt en in de winkelstraat. Hasselt, in de Muziekodroom van 18u tot 20u. Hasselt, op de Zuivermarkt van 10u tot 18u door Animo. Hasselt, in het studentenrestaurant van PHLimburg vanaf 11u. Als iemand hier meer over weet, graag een seintje!

» Lees meer

“Het enige succesvolle moment van je leven staat geregistreerd op die foto boven het haardvuur, manlief”, zei ze opgewonden tegen me toen ik gemoedelijk het weerbericht op televisie aanhoorde. Ik trok me geen bliksem aan van haar snijdende opmerking. Praktisch opgaand in donderwolken van sigarenrook, keek ik mijn bazige wederhelft zweverig aan. Zij, overladen met energie zoals een vogel die hongerig zoekt naar eten in de sneeuw, ik met de rust van een sneeuwman die geniet van zijn uitzicht. Tijdens haar relaas declameerde ze me ratelend dat ze een sneeuwtapijt van een centimeter dik getrotseerd had tijdens haar dagelijkse gejaagde wandeling. Vluchtig ving ze enkele woorden van Frank op, die met zijn gekende vriendelijkheid en beklijvende lach de waarschuwing voor ‘winterse buien en gevaarlijke gladheid’ benadrukte. Nog voor ik besefte dat ze de woonkamer weer verlaten had, was ze met kletterende hakken de glanzende trap – voorzien van lentefrisse citroengeur – afgestormd. De sneeuw op de oprit kreeg geen kans om natuurlijk te smelten. Het roze zout paste bij haar paarse merkjas, zei ze me terug in de woonkamer aangekomen. Duidelijk geflatteerd door dit moment van serendipiteit begon ze zonder twijfel aan haar volgende taak terwijl ze me respectloos als altijd de huid vol schold over het feit dat mijn zwaarlijvigheid de oorzaak is van mijn verergerende zetelverslaving en zogezegde luiheid. Deze uitlating ontstond uiteraard niet voordat ze zichzelf in een flits in de spiegel bekeek en beschaamd een wapperende haarlok op zijn plaats trok. Hoor me sarcastisch klagen en zagen, maar neem het volgende eveneens van me aan. Oog voor detail, moed, kracht en doorzettingsvermogen gelijk geen ander, onuitputtelijke weerstand en een voorkomen om u tegen te zeggen: alles is het tegenovergestelde van mij. Met andere woorden: ik neem die andere ontegensprekelijke en onhebbelijke gedragingen van haar er zonder tegenspartelen bij. Liefhebben is meer ‘lief’ dan ‘hebben’. In deze warme woonkamer zak ik nog een centimeter dieper in mijn zetel en geniet ik verder van knisperend haardvuur dat assen op mijn gebreide sokken doet dwarrelen. Mijn blik valt op die foto boven het haardvuur. Daarop neem ik verlegen felicitaties van de jury in ontvangst voor mijn boek. Mijn vrouw, uitgedost in glitterjurk en glimmend van de schmink omarmt er mijn gewonnen trofee zoals ze het kind zou omarmen dat ik haar nooit heb kunnen schenken. In deze zetel, vrouwlief, verwekte en verwekt jouw man op zijn tempo elk opborrelend idee.

» Lees meer

i-City heeft bij monde van medewerkster Karen Nies het draadloze project van Hasselt toegelicht in het Vrijzinnig Centrum in de Rodenbachstraat. i-City vzw is een onderzoeksproject dat wil nagaan welke mogelijkheden er zijn voor particulieren, bedrijven en besturen om draadloos diensten aan te bieden op laptops en handcomputers (PDA). Het project in Hasselt is uniek omdat het onderzoek begint bij gewone en professionele proefpersonen. Die personen, de Alfa’s, bedenken, ontwerpen en testen programma’s waarmee de diensten worden aangeboden. Het totale opzet wordt gefinancierd door de Vlaamse Gemeenschap, de stad Hasselt, Concentra media, Siemens, Microsoft, Telenet en Fujitsu Siemens. Het totale budget bij aanvang bedroeg 3,8 miljoen euro. Het publiek in het Vrijzinnig Centrum bestond vooral uit medioren, 55-plussers. Dat zijn blijkbaar goede leerlingen. Er werden immers heel wat vragen op Karen afgevuurd. De een vond de teksten en afbeeldingen op de schermpjes te klein. De andere stelde vragen over zijn privacy. Weer anderen wilden weten hoeveel heel het project wel ging kosten. Allemaal zinnige bedenkingen waar Nies op inspeelde. Karen had niet alleen veel bijval met haar uiteenzetting. Op haar vraag om ook meer ouderen, vooral vrouwen, te betrekken als nieuwe Alfa’s kwamen prompt een reeks kandidaten naar voren. Anderen, die het eerst nog eens willen bekijken, zullen zeker volgen. Al bij al is iedereen aardig nieuwsgierig geworden na deze uiteenzetting. Medioren en moderne technieken: eens ze beiden vertrokken zijn is er geen houden meer aan. En dat allemaal op een zondagmorgen!

» Lees meer

De tiendeschuur van Herkenrode en de reuzetent daarnaast zaten tjokvol. Honderden bezoekers waren naar Kuringen afgezakt om te genieten van de grote kersthappening die Koninklijke Harmonie St. Cecilia van Kuringen er organiseerde. De sfeer zat er duidelijk in. Iedereen leek in opperbeste stemming. HasseltLokaal trok te velde op zoek naar peperkoek en Gluhwein. De prachtige reuzeschuur is netjes ingedeeld in rijen met standen en tafels. Vooraan is een podium waar afwisselend wordt gezongen en gemusiceerd. De eerste die ik aantref is de Kerstman zelf. Hij is al druk in de weer. Met veel hohohoooo’s deelt hij snoepjes uit aan de kinderen. In de hoek staat zijn onopgemaakt bed. “Nog geen tijd gehad”, zegt hij vergoelijkend. Hij laat zich gewillig fotograferen met de vele bezoekers. Tussen de standen heeft Herkenrode-vrijwilliger Leon Vandereecken een leuk voorstel. Vòòr hem staat een grote mand met bier en ander lekkers. Wie het gewicht kan raden krijgt hem. En wat verder brengt Marijke Meinesz ‘Baboeska’, een oud Russisch volksverhaal. Zij die haar willen volgen naar de kerk van de abdij krijgen daar een mooi kerstverhaal te horen, opgeluisterd met muziek bij het haardvuur. Ondertussen maken Pieter Kusters en zijn zus Miete zich klaar op met de rest van de tien muzikanten de schuur op te vrolijken met kopermuziek. Pieter is apetrots. Hij is met zijn 13 jaar de jongste muzikant in het gezelschap. De rijen stoelen vooraan zijn allemaal bezet en het applaus achteraf laat geen plaats voor twijfels: dit is kerstsfeer eerste klas! Pieter kan tevreden zijn. Peperkoek! Wie wil proeven! Tom Francken uit Essen heeft stapels artisanaal gebakken peperkoek bij en probeert die aan de man te brengen. Het lukt! En waarom? Tom snijdt stukjes van een reuzekoek af en iedereen mag proeven. “De rest komt vanzelf”, glundert Tom, “Zie maar, ’t is haast niet bij te houden.” Wat niet lekker is, is misschien wel heel mooi. Dat ondervinden de wandelaars die aan het kraampje van Ann Vangelooven uit Hasselt halthouden. Ann is rolstoelster sedert een verkeersongeval. Maar ze heeft in haar huis een compleet atelier gemaakt waar zij al rijdend kan werken en knutselen. Ze maakt en zaagt zelf puzzels en andere houten decoratieve hebbedingetjes. Echt mooi! In een hoekje, boven op het balkon, zit een Frans sprekend gezelschap. Bernardo Lagrange, zanger, Bernard Marchois, conservator Edith Piaf museum Parijs en zangeres Chantal Câlin uit Lummen geven druk hun mening over het geroezemoes daar beneden. Nieuwsgierig als we zijn ontdekken we dat Chantal niet de eerste de beste is. Zij wordt jaarlijks gevraagd om in Parijs de herdenkingsmis voor Edith Piaf te zingen in Parijs. Als Lummense! Schitterdend. Straks zal ze gaan zingen, vooraan in de grote schuur. Voor eigen Limburgs publiek. “En dat doet mij wel wat”, verklapt Chantal. Kerstmis in Herkenrode. Het was als een sprookje. Het enige wat ontbrak was sneeuw en ijs. Maar daar kon de Kerstman ook niets aan doen. Ofwel is hij te laat opgestaan in Kuringen.

» Lees meer

Het vijftigjarig bestaan van De Koekerellen werd in de bloemetjes gezet door het Schepencollege,de carnavalbestuurders en de collega's. Sittard stuurde zijn burgemeester en ook de Prins Carnaval van Sint-Truiden maakte zijn opwachting. Francis,voorzitter van De Koekerellen,ontving de koninklijke oorkonde uit handen van Herman,onze burgemeester. Toeternietoe kleedde het geheel akoestisch aan en de aanwezigen dronken een koppel drèpkes.

» Lees meer

En dan is het tijd voor de voorstelling. De grote schouwburg is eerder dun bezaaid met toeschouwers. Limburgers lopen blijkbaar niet erg warm voor ijstochten. Als Dixie Dansercoer op het podium stapt verrast hij door zijn rustige manier van praten. Hij komt uitstekend uit zijn woorden en brengt een goed relaas van wat een expeditie is. Dixie dwingt bewondering af door met eenvoudige woorden een complexe onderneming als een poolexpeditie te verduidelijken. Als hij even later achter zijn computer zit haalt daar korte filmfragmenten uit die adembenemend zijn. Bij het zien van die beelden heb ik de indruk dat de grens tussen exploratie en waaghalzerij heel er vaag is. Het wordt steeds duidelijker dat de kennis van de poolkappen met hun gevaren en het bepalen van je eigen grenzen cruciaal zijn. “Het is een bewegende rode lijn”, vertelt Dixie, “en daar moet je de activiteiten op afstemmen. De lijn overschrijden kan fataal zijn”. De beelden die daarna worden getoond geven de bezoekers een goede indruk van wat Dixie Dansercoer en Troy Henkels hebben meegemaakt. Indrukwekend is vooral de voorbij schuivende massa ijsrotsen die met onwaarschijnlijke snelheid tegen rand van de ijsvlakte schuurt. Ik moet er niet aan denken om daar zelfs in de buurt te komen. De poolreizigers geven ook een goed beeld van de voorbereidingen die een expeditie voorafgaan. En die zijn inderdaad indrukwekkend. Onder de streep moeten we stellen dat Dixie Dansercoer een boeiend en gepassioneerd man is. Dixie heeft een bagage aan ervaring en kennis die uniek is. En dat niet alleen in België. Hij is een Vlaming waar we terecht trots op mogen zijn. Tussen de beelden door prijkt op het grote scherm nogal slordig het “bureaublad” van Dixie’s laptop. Techniek en informatica zijn duidelijk niet zijn ding. Dat merk je als er wat onzeker her en der geklikt wordt op de computer. Maar ja, je kan nu eenmaal niet op alles een tien halen.

» Lees meer

HasseltLokaal: Je gaat vanaf 2006 voor gespecialiseerde en exclusieve reisorganisatoren poolexpedities begeleiden. De oversteek van Vatnajokull. Ice scouting voor begoede toeristen met Dansercour als gids? Dansercoer: “Dat een broodwinning voor mij. Maar ik beschouw het als het overleveren van informatie en kennis aan de mensen die geïntrigeerd zijn door het onderwerp. Het is geen grove ‘winst maken’. Het is echt iets dat ik wou doen omdat er veel mensen naar mij kwamen met vragen. Mensen die dat ook wel zouden willen doen maar die ook weten dat ze dat niet mogen omwille van het gemis aan ervaring. Uiteindelijk zit er tussen de grote expedities een periode van drie tot vier jaar en ik moet dat een beetje opvullen met ‘teruggaan naar daar waar ik thuis hoor’. HasseltLokaal: In 2007 gaat het nog verder en zullen de groepen in de ‘Last degree’ het laatste stuk naar de geografische noordpool afleggen. Dansercoer:” We hebben gisteren de voorbereidende film in première getoond in Kinepolis. En dan komen de mensen af die graag mee willen. Het zijn er nog niet veel. Maar het is ook wel iets moeilijker dan een tripje naar Ijsland of Spitsbergen. Het is symbolisch zeer mooi, naar de Noordpool trekken. Als je weet dat je daar op het puntje van de wereld staat.” HasseltLokaal:”Wanneer begint de volgende expeditie en doe je dat met hetzelfde team? Dansercoer:” Ik probeer dezelfde mensen opnieuw te betrekken. Het is een Belgische viering die past in een internationaal gegeven omdat 2008 het internationale pooljaar is. België heeft daar een heel belangrijke plaats ingenomen als de eerste natie die het Antartica-verdrag heeft getekend. En dus vind ik dat ik goed geplaatst ben om België aan te sporen om dat belang hoog te houden. Het is ook net 110 jaar geleden dat Adrien De Gerlache naar Antartica is getrokken. Persoonlijk zal het tien jaar geleden zijn dat ik met Alain Hubert een wereldpremière heb bewerkstelligd (de oversteek te voet van de zuidpool, nvdr). En ook de viering van de Belgische wetenschappelijke basis die net dat jaar zal geïnstalleerd worden. Dat is reden genoeg om met een zeilschip naar ginder te trekken en de twintig landingen van Adrien De Gerlache over te doen. Het volgende deel bestaat uit bergen beklimmen die nog roepen naar een naam. Er zijn daar nog veel onbeklommen bergen. HasseltLokaal: Komt er een Mount Dixie op Antartica? Dansercoer: “Ik trek dat niet naar mezelf. We zien dan wel. Dat is een open kwestie. Wat ik wel wil doen is de jeugd hierbij betrekken. Al dat extreme gedoe van slede trekken en desnoods wat wetenschap verrichten is niet echt hip. We gaan windsurfen en kitesurfen. Hopelijk gaat de achterkleinzoon van Adrien De Gerlache ook mee.” HasseltLokaal: Werkt u direct samen met wetenschappers? Krijgt u opdrachten mee? Dansercoer:” Dat hebben we zeker gedaan in Antartica. Nu denk ik dat ik wat slimmer ben geworden. Het is belangrijker om wetenschappers te benaderen die resultaten op korte termijn willen boeken. Er is een groot verschil tussen wat de wetenschappers luid schreeuwen en wat de politici en industriëlen uiteindelijk nog willen horen. En dat gaat voornamelijk over global warming, en de verdediging van eigen belangen. Zowel de wetenschap als de politiek en de industrie doen dat.”

» Lees meer

Wie kunst wil beoordelen mag vooral geen kunstenaar zijn. Van schoonheid moet je kunnen genieten zonder voorkennis en –oordeel. Dat is net wat mij overkwam tijdens de voorstelling van Il Trovatore van Verdi in het CCH. De Poolse Staatsopera van Bydgoszcz ging met deze productie op 8 januari 2002 in première in Den Haag. Sindsdien kan het niet anders gegaan zijn als met goede wijn: verbeteren met ouder worden. En dat is precies waar vijf à zeshonderd operaliefhebbers van genoten hebben: een tot in de puntjes verzorgde opvoering. Opera is een samenspel van zang, muziek, scenario, decor en techniek. Geen enkel van deze elementen hebben mij teleurgesteld. Integendeel zelfs. Deze uitvoering heeft vele bezoekers de oren geopend. Daarvoor werden ze dan ook tijdens een schitterende inleiding voorbereid op deze, toch wel eigenzinnige, opera van Verdi. En dat is leuk omdat de toeschouwer tegelijk van het scenario en van de aria’s kan genieten. En die vergen, Verdi getrouw, van de zangstemmen bijna het menselijke uiterste. Het siert het Cultureel Centrum Hasselt om producties van deze kwaliteit aan te bieden. En het publiek was er duidelijk dankbaar voor.

» Lees meer

Zoals al vermeld, interviewde stadsreporter Chretien de Belgische avonturier Dixie Dansercoer. Het eerste deel hiervan kan u vandaag lezen. Het tweede en het derde deeltje morgen en overmorgen. Poolreiziger Dixie Dansercoer is naar het Cultureel Centrum afgezakt om over zijn recente expeditie, The Bering Strait Odyssee 2005, te getuigen. Een overtocht waarvoor de avonturier en zijn medereiziger Troy Henkels het moesten afleggen tegen een niets ontzienende natuur. HasseltLokaal strikte hem voor een babbel in de pluche van de grote schouwburg net vòòr de voorstelling begon. HasseltLokaal: Over de expedities is uitvoerig geschreven en gesproken in verschillende media. Maar wij willen graag weten wat een echtgenoot en vader van vier kinderen bezielt om dergelijke extreem gevaarlijke tochten te ondernemen. Dansercoer: “Wel, je moet eerst risico’s kunnen definiëren. Dan grijp ik terug naar de E40 en de verschrikkelijk gevaarlijke toestanden op de Belgische wegen. En dan ga ik dat automatisch vergelijken met de –zogezegde- risico’s op het ijs. De beste maatstaf is dan hoe ik mij voel. Is er schrik? Voel ik mij angstig op het ijs? Eigenlijk niet. Voel ik mij angstig in de wagen? Eigenlijk wel. Dus vind ik dat daar al een parameter is om de risico’s te bepalen. Voor de niet geoefende persoon die geen ervaring heeft op de poolvlakten is het duidelijk dat het daar héél gevaarlijk lijkt. Is dat een goedkoop excuus om mezelf goed te praten? Eigenlijk niet, want we bereiden de expedities toch wel verschrikkelijk goed voor. Een ander voorbeeld: we zijn met het hele gezin het slachtoffer geweest van een CO vergiftiging. En dat in een modern huis met alle voorzieningen en verzekeringen. En toch gebeurt het.” HasseltLokaal: U beweerde nochtans dat de expeditie op Antarctica eigenlijk een fluitje van een cent was, vergeleken met de oversteek van de Beringstraat. Dansercoer: ”Dat heeft te maken met de onzekerheidsfactor. Als je op Antartica een voet voor de andere voet zet, dan weet je welke richting dat je uit gaat. En dat is een geruststelling. Op de Beringstraat is dat niet zo. De moeilijkheidsgraad verhoogt met de onzekerheidsfactor. Het is typisch dat de noordelijke ijszee, en voornamelijk de Beringstraat, constant beweegt. Dat is een heel dynamisch gegeven. Je hebt geen vat op je eigen progressie. Maar dat wisten we. Het is gewoon nieuwsgierigheid: ‘Wat gebeurt er hier allemaal. Wat betekent het voor een mens om hier te functioneren?’’ HasseltLokaal: Waarom ga je dan precies naar die Beringstraat. Naar een vlottend continent, waar je niet eens op je stappen kunt terugkeren? Mij lijkt de E40 een speeltuin vergeleken met de Beringstraat. Dansercoer: “De intrige is een enorme trekpleister. En dat is goed. Dat hoort bij avontuur. Avontuur mag geen berekende affaire zijn. Je moet klaar zijn om onbekende factoren op te lossen. Problemen zijn er altijd. Het is eigen aan ons vak. Het is eerder pikant. Je gaat jezelf daar proberen op de juiste plaats te zetten.”

» Lees meer