Zornik, de groep rond Koen Buyse, kwam op 26 februari naar Hasselt om er voor een uitverkochte Grenslandhallen te spelen.Buyse en co brachten voornamelijk nummers van hun laatste album, maar ook hits zoals "Hey Girl " en "Scared of yourself". Ze werden muzikaal begeleid door een strijkorkest en een piano, die bespeeld werd door niemand minder dan Steven Kolacny. Hij is één van de mensen achter het beroemde meisjeskoor Scala en was ook zangcoach tijdens de televisieshow Star Academy.Het eigenlijke concert duurde tot velen hun teleurstelling niet veel meer dan een uurtje. Heel wat mensen bleven dus een beetje op hun honger zitten. Over de kwaliteit van de muziek daaraantegen valt niets aan te merken, Zornik brengt waar voor je geld. Meer info over de groep op www.zornik.com

» Lees meer

De carnavalsmuziek galmde van Zonhoven tot Kiewit. Gedragen door de ijskoude noordoostenwind waarschijnlijk. Ik heb toch geprofiteerd van een paar strepen zon om richting muziek te stappen. Ja, te voet naar Zonhoven. En daar weten ze best wat carnavalvieren betekent. Straten vol volk en een heuse stoet met deelnemers van over de grenzen. De neuzen die niet rood kleurden van de pintjes en de borrels kregen hun kleur van de schmink. Ja, in Zonhoven weten ze ook hoe het moet. Als aanloop naar het grote carnavalfeest in Hasselt kan dat tellen.

» Lees meer

De sneeuwklokjes zijn er. Het grijze koude februari-weer ontneemt iedereen de zin om op te staan, toch vinden de sneeuwklokjes de moed om op te springen. Op 19 februari zag ik de eerste in de regen, net zoals vorig jaar. Van klokjes kan je inderdaad verwachten dat ze klokvast zijn.

» Lees meer

Als ik door Kuringen rijd moet ik aan de molen altijd even over de Demer kijken. Vandaag zat er een familie wilde zwanen. De jongen zijn bijna volwassen, hun veren beginnen al witter te worden. Hun vleugels lijken nu op die witte chocolade pralines, u weet welke ik bedoel. Spijtig dat zwanen nu bijna dagelijks in het nieuws komen als ze dood uit het water geschept worden; slachtoffers van de vogelgriep. Een schril contrast met dit familiegeluk. Ik hoop ze binnenkort terug te zien.

» Lees meer

Net even een bezoek gebracht aan het Containerpark in Sint-Lambrechts-Herk. Heb het al vaak willen schrijven maar nog niet een echte gelegenheid gehad. Met HasseltLokaal moet dit lukken. Mensen die het verdienen even in de bloemekes te zetten. Arbeiders die week in, week uit, ten dienste staan van de Hasselaren. Mensen die al eens een schouderklopje krijgen omwille van waardering, maar ook vaak als pispaal dienen voor opgekropte frustraties waar dan ook ontstaan, met “’t Zijn toch maar luie Stadwerkers als excuus”. Goed weer, slecht weer: het containerpark is steeds piccobello proper. En aan wie is het te danken, inderdaad aan diegenen die plichtsbewust hun werk uitvoeren. Het wordt als normaal allemaal aanzien, maar is het dat wel? Daarom langs deze weg : Bedankt mensen voor u inzet. Weet dat het gewaardeerd wordt.

» Lees meer

Het is onvoorstelbaar hoeveel gedaantes de Ethiashal kan aannemen. Pas zagen we er een snelle wielrennerspiste, vandaag is de hal omgetoverd tot een manege. Aan de voorkant van de hal zijn er standjes en winkels met alles wat de paardenliefhebber begeert: van kleding en interieurspulletjes tot paardenvoeder en aanhangwagens. De langste rij wachtenden stond ondanks de koude aan de wagen van de ijsjesverkoper. Er was weer wat te leren over een sport die een niet zo een brede bekendheid geniet. Zoals bij andere sporten is er een provinciale, nationale en internationale competitie, dat had u al verwacht. Het echte verschil zit bij de deelnemers; hier nemen mannen en vrouwen, ruiters en amazones, het tegen elkaar op. Geen discriminatie dus, of de paarden daarover hetzelfde denken weet ik niet, de top-wedstrijd van de eerste avond was namelijk alleen voor 'hengsten ouder dan acht jaar'. Naarmate de dag vorderde werden ook de hindernissen hoger en langer. De wedstrijden bestaan uit twee delen; een eerste wedstrijd waaraan alle ruiters deelnemen en een finale, hier barrage genoemd, waaraan alleen de besten uit het eerste deel meestrijden. Aan paardenkracht is er geen gebrek, niet minder dan 300 paarden nemen deel aan de vier dagen. Sommigen nemen aan de zelfde wedstrijd tweemaal deel met verschillende paarden. Voorzitter Ludo Phillipaerts won zelf de Prijs Studbook Zangersheide, de laatste internationale wedstrijd van de eerste avond, hij was een seconde sneller op een rit van goed 28 seconden. Het ging hem duidelijk beter na een weigering en een compleet overhoop gesprongen hindernis tijdens de vorige wedstrijden. De hal was goed gevuld, op donderdagnamiddag waren alle Hasseltse scholen uitgenodigd, 's avonds was het de beurt aan de leden van het BWP (Belgisch Warmbloed Paard) van Limburg. Ook vrijdag zal de Ethiashal vol zitten, alle Hasseltse sportclubs zijn welkom alsook de leden van de Limburgse en Kempense Landelijke Rij Vereniging. De echte (betalende) liefhebbers komen in het weekend. Misschien verklaart dit de lauwe reacties van het publiek, het ging niet verder dan een beleefd applaus voor de winnende combinatie van ruiter en paard. De volgende dagen wordt het zeker spannender. Naast paardenliefhebbers zullen er zeker ook celebrity spotters en paparazzi opduiken om een glimp op te vangen van de rijke erfgename Athina Onassis. Alles samen zeker genoeg om een geslaagde CSI Jumping 2006 te garanderen. Meer informatie op http://www.jumpinghasselt.be/ en meer Jumping foto's op: http://www.pbase.com/tineke/csi_jumping_hasselt

» Lees meer

Gisteren op de bus van De Lijn naar Kiewit. Veel tieners met het nodige gegiechel en lawaai zorgen voor de ambiance onder hun. Niet erg. De bus zit overvol en de chauffeur doet zijn uiterste best om zo ruw mogelijk de bochten te nemen, te stoppen en te accelereren. De gladde jongen oogst daarbij heel wat bijval bij de tienermeisjes die rond hem zweven. Het gegil bij iedere bocht stimuleert onze Lijnman tot nog meer en beter bus-stuntwerk.Ook schoksgewijs stoppen vindt hij reuzeleuk! Op de Banneuxwijk stop de bus, gaat de chauffeur naar achteren en eist luidruchtig de schoolagenda van een paar tienermeisjes. Met heel wat verwijten - kl*ten spelen en dies meer - rijdt hij verder. In het bezit van de schoolagenda's. De meisjes zouden met hun voeten op de bank hebben gezeten. Normaal moesten de tieners uitstappen in Bokrijk. Maar...de chauffeur verplicht hen mee te rijden tot aan de laatste halte. Kan dat zomaar? Vandaag neem ik dezelfde bus, maar richting Hasselt. En dan stopt de chauffeur plots tussen twee halten in omdat er een leuke snoet teken heeft gedaan. Ze mag gewoon opstappen. En het is nog niet gedaan. Verder wordt een ander meisje op haar wenken bediend door haar pal voor haar huis af te zetten. Er was daar nergens een halte te bespeuren. Zouden ze bij De Lijn hun personeel ook "gratis" gekregen hebben?

» Lees meer

De 45-jarige Tony Hadley, hét gezicht en de stem van Spandau Ballet, toert weer rond en was vorig weekend in Hasselt voor de Proms. Hij is een tijdje ‘out’ geweest voor een appendix die moeilijk deed. Maar alles is weer in orde en Tony demonstreert dat door een paar keer keihard op de plaats waar het onding zat te kloppen. Zeven weken is hij buiten strijd geweest en, naar eigen zeggen, heeft hij nog een paar concerten nodig om zijn stem terug in de pas te laten lopen. Tony Hadley wordt veel gevraagd voor Proms en heeft daarmee, samen met John Miles, op vele Proms-podia een vaste stek. Ondanks de honderden optredens overal op de planeet heeft hij nog steeds last van zenuwen vòòr elk optreden. Maar nu kan hij de nervositeit beter controleren. Een voordeel van de leeftijd waarschijnlijk. Over zijn muziek is Tony Hadley formeel: hij wordt gevraagd voor de klassieke songs. De meezingers die op elke Proms worden opgevoerd. Het is een constante geworden in zijn loopbaan. 'Gold', 'Only when you leave' en 'True' zijn verplichte nummers. In Hasselt zong hij ook nog 'Walking in Memphis' van Marc Cohn en dat was helemààl niet onaardig. Knap zelfs! De Spandau Ballet songs blijven de hoofdmoot in de optredens. En toch is Tony druk bezig met andere muziekgenres. Hij heeft vele vrienden in de showwereld en daar werkt hij maar wàt graag mee samen om nieuwe dingen te proberen. Tony Hadley heeft op die manier een nieuwe album gemaakt, een swing album waarop ook jazz nummers staan. Jazz, ja, want Tony is een graag geziene gast op zomerse jazz festivals. De nieuwe album zal niet een typische Bobby Williams of Archer tune hebben. Hij heeft er zijn eigen ding van gemaakt samen met Jack Jones en nog een paar anderen. Iets wat menig Promsbezoeker waarschijnlijk niet weet. Naast de jazz zitten er ook wat meer recente covers in. Of nu uitgerekend jazz zijn nieuwe weg zal zijn weten we niet. Hij zal altijd wel een rocker blijven. Het Spandau Ballet cliché is nu eenmaal op hém geplakt maar en hij leeft er goed van. Maar dat hij vol is van jazz lijdt geen twijfel. In september komt de nieuwe album uit. Dan gaan we het weten!

» Lees meer

De eenzaten in het carnavaleske, ze zijn er ook. Ze wandelen niet tussen de groepen door maar vormen een éénmansgroep. Op hun eentje beoefenen zij “de konste” van het uitbeelden en animeren door een typeke, dat kwistig met gemurmel en gemuil de ’s heren kudde vermaakt. Neem “De Swa”, twee-en-tachtig is de man en loopt hier nu in een groen kostumeke, een witte sjerp en een “Systeem D” vliegertje te verkondigen dat ie geen “lawaat” maakt. De Kiewittenaren mogen het weten en vergeten. Er loopt ook een mee die met verve een geluidsinstallatie vervoert in een door iedereen gekend wagentje. Het lawaai dat hij produceert staat in het teken van ’stads “drèpke” en in het geheim vakje van zijn doorkijkkar staan gevulde jeneverkruiken om de toeschouwers te plezieren Hij maakt deel uit van de kleinkunstgroep,”De Stoopkes”, doch animeert nu de stoet als “Stiepke Jos” in bijberoep.

» Lees meer

"Ik bén muziek" Als de Hasselt Promsgangers de Grenslandhallen binnenstromen zit Jo Lemaire, knusjes met haar man, in haar loge te wachten op de aftelling. Heel kalm en bedaard genieten ze van een koffietje. “Kom toch binnen! Ik maak vlug een stoel leeg,” nodigt Jo Lemaire ons uit. Met Jo Lemaire praten is gemakkelijk. Je geeft haar een zetje in de goede richting en al de rest doet ze als vanzelf. Met haar mooi licht-Frans accent. En zo hebben we het graag. Je gaat vanavond weer covers zingen…”Hola,” onderbreekt ze meteen “'C’est mon bateau' is van mij hé! Maar doe maar verder, sorry.” …op ‘C’est mon bateau’ na. Je hebt een goed eigen repertoire. Waarom zing je dat niet vandaag? “Het meeste van mijn eigen werk is niet voor een ‘Proms’-publiek bedoeld. Die hebben graag herkenbare en populaire melodieën. Dingen die ze kunnen meezingen. De déja-entendu is belangrijk, want daarvoor word je uiteindelijk gevraagd voor een Proms. Ik doe dit soort optredens heel graag. Het publiek is meestal meegaand. Het verwacht iets van je dat ze kennen. De Proms is geen plaats voor primeurs. Nee nee, hier moeten we meezingers brengen." "Maar toch, ook al zing ik vaak hetzelfde het zal nooit hetzelfde klinken. Ik zing altijd anders. Een ‘Non, je ne regrette rien’ of een ‘Formi Formidable’ zingen doe ik niet op automatische piloot. Ik breng daar variatie in. Een beetje improvisatie, wat bluesy notes ici et là, en je zal wel het verschil horen." "Het is een groot verschil met vroeger hoor! Ik ben, en dat weet je wel, door heel wat dipjes gegaan. En je moet daar altijd weer uitkruipen. Je naar boven hijsen. En kijk waar we nu staan: Jo Lemaire heeft een goede agenda. Weet je dat ik geen noot muziek kan lezen of schrijven? Ik hoef dat ook niet te kunnen. Ik bén muziek. En als ik een melodietje in mijn hoofd krijg dan heb ik een eigen manier om dat te noteren. Ik trek dan een paar lijnen op papier en ik teken daar een ‘toonlijn’ op met hoogten en lengten. Vreemd nietwaar?Voor mij is dat genoeg. Ik kan dat perfect nazingen maar ja, musici moeten een partituur hebben en dan stap ik naar een gitarist of een pianist. Die moeten dat in behoorlijk muziekschrift zetten. Zo wordt mijn muziek ‘geboren’. Maar dat is andere muziek dan die ik vandaag ga zingen. Maar daar was je mee begonnen, hé…." Dan wordt er op de deur geklopt. Tijd voor het optreden. Als ik rechtsta merk ik dat ik heel de tijd op haar zwart bloesje heb gezeten! “Geeft niet,” lacht ze luid, “het is kreukvrij! Allé, ik ben weg. Tot straks of zo, hé” Jo Lemaire, je geeft haar een zetje in de goede richting en al de rest doet ze vanzelf.

» Lees meer

Zaterdagavond vierde men met poëzie het tweede “Lief” in zaal België. Het is een literaire activiteit ingericht door de Stad Hasselt, in samenwerking met het kunstencentrum. ”Lief 2” vindt haar muze in het frivole van het after-Valentijnfestijn. Het programma bevatte een verzenschrijverij, poetry, slam, open mic en “Open Ronde” voor de geroepenen. Met scherpe teksten en pittige woorden golfden de zinnen door het schemerduister, soms maar niet immer ondersteund door ingetogen klanken van snaarinstrumenten. Simon Vinkenoog, dé Nederlandse beat-dichter, bracht een voordracht uit zijn werk. Fel en gevat klonken zijn rake en zeer scherpe teksten, benadrukt door inspirerende akkoorden van Jee Kast. Op naar het derde “Lief” in 2007.

» Lees meer

Zaterdagavond, dé feestavond voor het Koninklijk Feestcomité. Het organiseerden haar tiende editie van Hasselt Proms. Een feestnummer dus. Voor de gelegenheid werden de Grenslandhallen omgetoverd tot een muziekpaleis. De affiche is veelbelovend en wie de lat hoog wil leggen, wekt onze nieuwsgierigheid. HasseltLokaal ging vrijwillig een uur te vroeg naar de hallen om vooraf de stress te meten. De laatste voorbereidingen “Er zijn 1800 kaarten verkocht,” meldt feestcomité voorzitter Gilbert Govaerts trots. “En daarmee gooien we weer een paar ogen meer dan vorig jaar. Het is een opsteker voor het hele team. We hebben het aanvangsuur een beetje opgeschoven. Jammer genoeg waren de tickets toen al gedrukt, maar dertig minuten van een feestavond, dat is geen eeuwigheid, hé,” gaat Gilbert verder . Aan eten en drinken is er geen gebrek. Er is zelfs een champagnebar. Meteen komen we de arena binnen. Het podium is volzet met de D L-band, het 120 man sterk gelegenheidsorkest onder leiding van Bert Minten. Er zitten trouwens veel tieners tussen. Ook voor hen is dit een geweldige kans. Ze repeteren de laatste komma’s en punten van de partituren en Bert laat kort en krachtig horen hoe hij het wil hebben. Dat belooft! Achter indrukwekkend ogende tafels met wel duizend knopjes en tien beeldschermen zit Chris Mondelaers. Hij heeft hier de leiding over vijf technici. “We beheren hier de gehele techniek. Voor het orkest, de aankondigingen en de artiesten zijn er maar liefst 110 microfoons aangesloten. Het is aan ons om het zo goed mogelijk te laten klinken. Een hele uitdaging, want voor ons is dit het de eerste grote evenement. Alle lichteffecten zitten in de computers opgeslagen maar ingrijpen blijft mogelijk, nodig zelfs. We hebben twee dagen hard gewerkt. Nu gaan we het waarmaken!” Hier en daar zie je mensen van de security hun plaatsen innemen. Sonja Swijsen, een stevige dame, is één van hen. “Ik verwacht echt geen moeilijkheden” , zegt ze, “Hasselaren zijn niet echt herrieschoppers. Misschien moet je flessen of eten afnemen. Dat is dan jammer maar als je zegt dat het echt voor de veiligheid is dan zal het wel okee zijn. En dan nog: ze geraken er toch niet mee door;” lacht Sonja. Als de bewaking haar plaatsen inneemt dan is het tijd voor de “doors”, dan gaan de deuren open. Het Feest barst los En dan is het tijd voor het feest. Met een aanzwellend Also sprach Zarathustra , dé klassieke opener van alle Proms, heeft het orkest meteen bewezen dat het heel wat in haar mars heeft. En inderdaad, de volgende stukken, waaronder de Stevie Wonder Medley , slaan meteen aan. Hasselt is duidelijk in de mood! De fans van Laura, de Idool finaliste, hoeven niet lang te wachten. Laura doet haar best om het moeilijkste deel van de Proms in te vullen: de spits afbijten. Met Talk or take a walk is het wat moeilijk, maar eenmaal op dreef mag ze er met haar uitvoering van I am so exited best staan. Eigenlijk had ze een extra nummer moeten brengen. Ze was nu net op dreef. Laura heeft een stem, zonder twijfel, maar aan de choreografie is nog niet veel gedaan. Op en neer lopen is zowat de enige variatie de in de opvoering zit. Als kwaliteit op het podium staat, dan merk je dat in de eerste seconde al. Jo Lemaire stààt als een monument en controleert haar act volledig. Met C’est mon bateau is het van meet af aan van puur genieten. Als Jo Heimwee naar huis van Will Tura brengt is het erg stil. Het wordt zelfs een emotioneel moment als ze bluesy stilletjes gaat fluiten op de muziek van Tura. Mooi werk. Totaal én af! Toch blijft het vreemd dat Jo Lemaire, met toch een behoorlijk eigen repertoire, covers zingt. Op het eerste nummer na. Voor mij hadden ze Jo terug on stage mogen roepen. Een paar keer zelfs. De Hasseltse Medley van de Mars van het 11e, het Limburgs volkslied en het Lijmfabriek doet het volk rechtstaan. De hand op de borst. Echte Promsgangers! Maar het was dan ook een arrangement van de bovenste plank. Een bravo voor Bert Minten en het D L Symphonic band. Puik werk! Tussendoor hadden de organisatoren voor leuke muzikale verrassingen gezorgd. Backing vocal Inge Minten bijvoorbeeld, die met een “ Dag vreemde man” liet horen dat ze veel meer kan dan vele ‘artiesten’. Haar Think presteerde iets waar menig Hasselaar van verschoot. Klappende handen, swingende heupen op de tribune en wild springende jongelui op de vloer! Think en Inge Minten: dat is pure brandstichting. Onblusbaar vuurwerk. Ook Charles met Ik leef niet meer voor jou en fluitist Luc hebben iets laten horen en zien wat we niet vlug zullen vergeten. Jammer dat zo veel talent te lang in de coulissen blijft staan. Véél te lang. Tony Hadley En dan, na de pauze en een heel knappe orchestrale uitvoering van Mission impossible en de Sabeldans wordt met veel bombarie de act of the day aangekondigd: “ Ladies and Gentlemen, we proudly present…Tony Hadley!” En ja, Hadley is een routiné, zoveel is duidelijk. Uitpakken met een Gold en Only when you leave om dan wat te improviseren samen met het orkest. Gewoon even tussendoor. Knap, je moet het maar kunnen. Tony Hadley is een dijk van een performer. Beheerst volkomen zijn act, betrekt het orkest in zijn optreden. Tony laat daarmee niets aan het toeval over. De muziek luistert naar hém en niet andersom. Bovendien dweept Hadley met het publiek. Hij daagt uit en iedereen doet mee. Dansende groepjes en meezingend publiek is zijn verdiende beloning. Met Tony Hadley wordt Hasselt Proms afgesloten. Laat het meteen duidelijk zijn: het was geslaagd. De tiende editie van Hasselt Proms is daarmee een feit maar…nog niet afgelopen. In het centrum van de hallen is een after Proms Party met de Magical Flying Thunderbirds. Een fantastische ambiance machine! Onmiddellijk grote actie, big fiësta met hele meuten springende en dansende fuivers. Magical Flying Thunderbirds heeft een hele schare fans meegebracht. Enkelen hebben zelfs een ticket voor Hasselt Proms betaald om alleen naar hen te komen kijken. Zoals Evi Hellemans uit OLV-Waver. Ze volgt met wat vrienden de groep op de voet, waar ze ook optreden. Nu ik de Magical Flying Thunderbirds heb bezig gezien, begrijp ik waarom. Ze zouden helemaal niet misstaan als major act op de Proms. Een volgende keer misschien? Meer foto's vind je bij Roland via de volgende link: http://www.vinstermik.be/prom/index.html

» Lees meer

"Eerste ervaring met groot orkest" Idoolminnend Vlaanderen kent haar als Laura. Na twee deelnames aan Idool heeft Laura Ramaekers, 20, een platencontract op zak en scoorde met singles als "Talk or take a walk" en "Masquerade" . En toch heeft Laura geen muzikale opleiding achter de rug. Verre van, zelfs. Maar haar vader en haar tante dreven haar tot waar ze vandaag staat: op de planken. De Tongerse prijkt op de affiche van Hasselt Proms. HasseltLokaal klopte beleefd aan haar loge en polste naar het wel en wee van het opkomend talent. We treffen Laura aan terwijl ze zich schminkt voor het optreden. Zij doet rustig verder terwijl ze praat. “Mijn eerste ervaring met een groot orkest,” geeft ze toe. “ En ik ben behoorlijk zenuwachtig. Gelukkig zijn de try-outs goed verlopen. De orkestleider is een prima kerel. Dat helpt een groot stuk. Ik ga vanavond beginnen met ‘Talk or take a walk’. Daarna wordt het ‘Power of music’ en ‘I am so exited’. ” Terwijl ze ijverig verder kleurt, nipt ze aan een wit wijntje. “Normaal drink ik zeker geen alcohol voordat ik zing, maar vandaag heb ik er zin in. Een half glaasje kan toch geen kwaad, denk ik. Bovendien moet ik vanavond nog naar Brugge. Het is ontzettend druk en het drukke leven vraagt zeer veel van mij. Maar als je eenmaal op de trein zit, dan moet je doorgaan. En dat is precies wat ik wil.” Laura wordt wat rustiger terwijl ze praat. “Het is natuurlijk een beetje link om meteen de eerste act te zijn op de Proms. De spits afbijten is nu net het moeilijkste. De zaal is dan nog niet ‘opgewarmd’ en dan is het vaak moeilijk om er beweging in te krijgen. Maar we gaan ons best doen.” Als ze na het optreden terug haar loge induikt staan we daar weer. “Ik ben nog wat gespannen maar toch ook opgelucht. Ik heb het voorspeld, hé, die eerste nummers zijn de moeilijkste. En dan werkte mijn oortje plots niet meer. Amaai, vreselijk ambetant! Probeer maar te zingen als je jezelf niet eens hoort. Maar bij ‘I am so exited’ ging het vlotjes. Dat is mijn stijl. Er mag best wat vlam in zitten.” En tot spijt van wie het benijdt: ze nam haar bloemen, gaf mij een zoen en trok richting Brugge.

» Lees meer

Ter erkenning van de inspanningen der vrijwilligers, die getrouw een weekend van het jaar en dit tien jaar lang, honderden plantjes ten voordele van “Kom op tegen Kanker” verkochten, werd er gefeest. Districtscoördinator Gerda Lindekens, de zus van, stelde persoonlijk voor om Dirk Stockmans in de bloemetjes te komen zetten. De schepen stemde in, op voorwaarde dat de verenigingen er eveneens aanwezig zouden zijn. Vanuit Stevoort, Runkst en Sainte-Marie kwamen ze, de plantjes-verkopers. Een uitspraak zinderde door de raadzaal: ”Het is merkwaardig, in Groot-Hasselt zijn er veel mensen zonder tuin, zelfs zonder terras, maar wel met inbreng voor ‘Kom op tegen Kanker’.” Met andere woorden: ”Er werd meer gebeurd dan gesleten.” Met deze oneliner op naar het 11-de plantjesweekend…

» Lees meer

We wisten eigenlijk niet wat er op ons af ging komen. We dachten alles van Shakespeare in een uur voorgeschoteld te krijgen. Maar waarom je beperken tot Shakespeare? The Reduced Shakespeare Company gaat verder, veel verder... Zij leveren het publiek een snelcursus literatuur, al de grote boeken in 90 minuten! Een meterhoge stapel boeken werd bij de horens genomen, van de Ilias tot 'Oorlog en vrede', van 'A tale of two cities' tot Nijntje. Ja hoor, ze pasten zich aan onze moedertaal aan met een straffe uitleg over hoe het verging met Pluk van de Petteflet en een diepzinnige beschouwing over het geslacht van Nijntje. Aan een razendsnel tempo vlogen de boeken, soms letterlijk, voorbij. Zelfs voor degenen die niet vertrouwd zijn met de Engelse literatuur was het een hilarische avond. De enige vereisten waren een goede kennis van het Engels en een snel oor. Het publiek bestond dan ook grotendeels uit Engels-studenten en hun leraars. Aan de eenzame Amerikaan in de zaal werd beloofd wat langzamer te spreken zodat ook hij kon volgen. In korte sketches met tussenin nog kortere kostuumwissels werden de literaire grappen en misverstanden op het gretig publiek afgevuurd, het Paard van Troje op de muziek van de Pink Panther zit nog altijd in mijn hoofd. Als afsluiter werd de boodschap van 'alle' boeken tot een zin samengevat, zoals Oorlog en Vrede tot "schrijf geen dikke boeken". Na afloop ging bijna de hele zaal zijn diploma afhalen aan de vestiaire, ter plaatse getekend door de drie leraars. Daar hoorden we dat ze volgend jaar terug komen met hun nieuwe show: "Complete Hollywood (abridged)" waarin al de grote films samengepakt worden. Wie echt niet kan wachten zal naar Engeland moeten, daar loopt deze show nog tot juni 2006. Wie een klein stukje wil herbeleven surft naar hier en klikt onderaan op "Video: preview". Enjoy! Meer foto's op: http://www.pbase.com/tineke/reduced_shake

» Lees meer

Lombaardstraat 10 (tegenover het stadhuis) Pasta-restaurant, hoofdgerecht: 9.50 - 15.90 EUR zondag gesloten www.pocomatto.be Als je iemand pasta-restaurant hoort zeggen denk je onmiddellijk aan een self-service cafetaria met een lange buffettoog waarin pasta's worden warm gehouden. Tot je bij Pocomatto geweest bent, dan denk je alleen nog aan heerlijke pasta's en warme gezelligheid. Op deze regenachtige zaterdag was een stevige dosis mediterrane warmte net wat we nodig hadden. Terwijl je snoept van een potje olijven kan je je door het menu met niet minder dan 47 pastagerechten worstelen. Om de keuze iets gemakkelijker te maken staat bij ieder gerecht duidelijk aangegeven of het pikant is of look bevat. Mijn persoonlijke favorieten zijn de klassieker Spaghetti alle Vongole (venusschelpen) en de Cavatappi con Listarelle di Pollo al Forno (gegratineerde kippenreepjes met tomatensaus). Ik vind die zo goed dat het altijd moeilijk is om toch iets anders te kiezen. Vandaag werd het Spaghetti del Pescatore (zeevruchten, tomatensaus en pesto). Het was een goede keuze, de saus maakte het echt af. De zaak liep langzaam vol, we hadden niet gereserveerd en dat kan je alleen riskeren als je ruim voor zes uur binnenkomt en belooft niet te lang te blijven. De portie was zoals altijd royaal, ik kreeg het net niet op, met spijt in het hart moest ik het bestek neerleggen. Nog een klein espresso'tje om ons terug op gang te trekken en we konden de realiteit van koude en regen weer trotseren.

» Lees meer

Hasselt heeft als carnavalstad een Prins. En dezer dagen laat die zich maar wat graag rondrijden in een praalwagen van waaruit Zijne Leutigheid kan neerkijken op het feestende volk. Breed lachend, links-rechts knikkend en wuivend, en af en toe wat snoep naar beneden keilen hoort bij de taken. Hasselt heeft niet zomaar de eerste de beste tot Prins Carnaval aangeduid. Ben is met zijn 26 jaar de jongste Prins sinds 56 jaar. Reden genoeg om eens van dichtbij kennis te maken met Ben Broux, BEN 1 voor de carnavalisten onder ons. We treffen hem aan ‘op het werk’. Daar zwaait Ben 1 de pollepel. Ben laat even de potten voor wat ze zijn. “Hier ben ik dan!” lacht hij breed. Hij scharrelt naar een stoel en voor mij zit een jongeman, haar in de gel en vlotjes in de kleren. Ben Den Eerste lijkt uit een boekske te komen. Alaaf, alaaf, Hasselt heeft een héél knappe Prins dit jaar! We warmen even op met een losse babbel. Ben is pas getrouwd met een Italiaanse in Namibië, maar het huwelijk moet hier in België nog erkend worden. Na de hotelschool is Ben vier jaar gaan werken in Italië. Daarna kreeg hij de kans om een hotel te helpen opstarten in Namibië en daar trouwde Ben met zijn Claudia. Nu werkt hij in, en is hij mede-eigenaar van, Den Hazel, de plek waar we hem aantreffen. HasseltLokaal: Waarom wordt uitgerekend een jongen zoals jij Prins Carnaval? Ben Broux: “Ten eerste: het zit in de familie. Mijn opa was in 1974 al ‘Sire” en een nonkel is zelf ook “Prins” geweest. Ik heb dus al een tijdje zitten kijken op de carnavaltraditie. Toen moesten de kandidaat-Prinsen nog proeven afleggen. Ja ja! Je moest in perfect Hésselts kunnen praten en ook een beetje op de hoogte zijn van de lokale gebruiken. De politieke wissewasjes waren ook belangrijk, want met carnaval wordt iederéén op de korrel genomen. Ten tweede: Tegenwoordig doet de Koninklijke Orde van het Klaverblät (de carnavalraad nvdr) aan scouting. Die evolueren ook, hé. En als ze een kandidaat in de smiezen hebben dan gaan ze daar eens mee praten. Zo zijn ze bij mij geraakt en ik heb aanvaard om Prins Carnaval 2006 te zijn.” HasseltLokaal: Van Prinsen wordt verwacht dat ze kunnen meevieren. Ga je eindeloos pinten hijsen en uitbundig jolijt maken? Ben Broux: “Nee nee, die tijd is voorbij. Hoewel…ik kan wel een stevige pint hebben. Maar van Prins Carnaval wordt verwacht dat hij ten allen tijde ‘toonbaar’ is. Je mag ook niet vergeten dat vele opdrachten als Prins worden uitgevoerd in andere steden. Daar vertegenwoordigt de Prins zijn stad. Het kan niet zijn dat je daar ladderzat gaat staan lallen. Je hebt, om een cliché te gebruiken, een voorbeeldfunctie. Ik geef wel toe dat het best druk is. De Prins heeft vele verplichtingen en na de ‘job’ is er altijd nog de tijd voor een pint.” HasseltLokaal: Is dat te combineren met het werk? Ben Broux: “Hier in de zaak is dat goed opgevangen. Ik kan het mij dus permitteren om Prins Carnaval te zijn. Eigenlijk ben ik blij dat ik die kans heb gekregen. Dat is toch enig? Zo jong en Prins Carnaval. Ik ben meteen een Beroemde Hasselaar, een BH! Soms merk je dat. Je wordt herkend in de stad en dan moet het carnaval hier nog losbarsten. Maar ik kan nog gerust op café zonder dat ik ‘overvallen’ wordt.” De Koninklijke Orde van het Klaverblät, het opperste feestgezag van ‘t stad, heeft met de aanstelling van Ben 1 een goede zaak gedaan. Een toffe kerel die, ook zonder glitterpakje en puntmuts, een beetje ‘Le Prince’ is.

» Lees meer

Het toneelgezelschap “De Banneuxkes”, dat al sinds 1992 het volkstheater brengt in het Hasselts dialect, presenteert trots haar nieuwe productie “Ve.rre.kes bé stress”, een blijspel van Hilda Vleugels. In de oefenschool Mozaïek in de Kiewitstraat hielden ze een laatste algemene repetitie. Hét moment voor HasseltLokaal om eens te gaan kijken en voorzitter Wim Reyskens en regisseur Ron Rerren aan de tand te voelen. “De Banneuxkes hebben hard gewerkt aan deze voorstelling,” zegt voorzitter Reyskens. “En dat ons publiek onze inzet weet te waarderen blijkt duidelijk: alle zeven voorstellingen zijn uitverkocht,” gaat Wim trots verder. Tijdens de repetitie blijkt duidelijk dat iedereen goed op elkaar is ingespeeld. De licht- en geluidstechniek, de spelers uiteraard en de verantwoordelijken voor de rekwisieten. Iedereen kent zijn tijd en zijn plaats, en dat werkt wonderwel goed samen. “Dertig mensen gemotiveerd samenhouden in een amateurgezelschap is niet eenvoudig” zegt de voorzitter. “We realiseren één stuk per jaar en telkens is het ‘vollen bak’. Dat houdt ons samen. Hasselt kickt op haar eigen dialect. Het volkstheater heeft haar plaats veroverd en wij genieten daavan,” glundert Wim. Ron Rerren regisseert voor het derde opeenvolgende jaar het jaarlijkse stuk voor De Banneuxkes. “Het zal deze keer voor het laatst zijn dat ik hier regisseer,” zegt Ron. “Ik vind het een beetje jammer, maar als je té lang blijft ‘plakken’, dan lijdt de kwaliteit daaronder. Voor ‘Ve.rre.kes bé stress’ hebben we moeten knokken. We hebben er maar liefst 34 repetities opzitten. Dat vraagt enorm veel inzet van mensen die werken of studeren. Zij moeten het na de uren doen, hé. En ik ben al niet de gemakkelijkste,” bekent Rerren. “Voor dit stuk heb ik alle aanwijzingen van de schrijfster Hilda Vleugels overboord gegooid. Niet omdat ze nutteloos waren, maar omdat ik zelf inhoud wil geven aan haar stuk. Dit gezelschap heeft hier schitterend werk geleverd. Het wordt beslist een topper.” En dan het stuk zelf. Een paar koppeltjes arriveren op een boerderij voor een werkvakantie en om te ontstressen. Zij proberen te overleven in primitieve omstandigheden. Wég van computers, business en kantoorsituaties maar...werkt het contrast ontstressend? Ve.rre.kes bé stress, ga ze eens bezoeken!

» Lees meer

Volwassenen met een verstandelijke handicap en computers: zijn dat goede maatjes? HasseltLokaal stelde de vraag, ging op zoek en kreeg antwoord vanuit de juiste hoek. De vzw De Brug, een vormingsinstelling die opleidingen voor mensen met een verstandelijke handicap organiseert, is formeel: “Deze mensen kunnen goed met een computer overweg. Alleen hebben ze een aangepaste opleiding nodig. Die is veel intensiever dan de ‘gewone ‘ computeropleidingen. En ja, er is ook veel meer begeleiding nodig. Maar aan het eind van de rit kunnen ze leuke dingen doen. Enkelen onder hen zouden de ‘anderen’ doen opkijken. Reken maar!” Vòòr mij zit Tine Van Hout, stagiaire bij De Brug. Zij werkt in haar stage-opdracht aan dit project . “Wij werken met een open aanbod. De deelnemers kunnen zelf inschrijven voor deze cursus. Haast iedereen is tegenwoordig bezig met computers. Thuis of op het werk. In de zaken of voor de lol, het maakt niet uit maar de computer is een constante in ons leven geworden. Dus, waarom zouden mensen met een verstandelijke handicap daar niet aan meedoen? Daar is eigenlijk geen enkele reden voor,” vertelt Tine enthousiast. “Voor deze gelegenheid werken we samen met de BitMappers computerclub. Zij zorgen voor de apparatuur en helpen ons bovendien tijdens de lessen,” gaat zij verder. “De cursus geeft personen met een verstandelijke handicap de kans om kennis op te doen over internet, mail en vooral tekstverwerking. Door middel van vorming op maat wordt er gestreefd naar een zo zelfstandig mogelijke werkhouding van de deelnemers. De oefeningen vormen een belangrijk instrument om inzicht te verschaffen in de computerwereld. De lessen kunnen ook de cursusmotivatie versterken." Door het zelfstandig werken, verwerven de deelnemers een extra stukje zelfstandigheid die ze voordien nog niet hadden. Voor sommigen een nieuwe wereld. Voor anderen een reuzekans om ‘bij te blijven’. Elk jaar is er een cursus voor gevorderden. De deelnemers zijn vrij, dus ze kunnen zich ook elk jaar opnieuw inschrijven. Als je het ons vraagt: er kunnen er niet genoeg aan deelnemen. Chapeau!

» Lees meer

Hier werd gedurende vijf dagen naar toe gefietst. De rijders zagen er moe en ongeduldig uit. De inmiddels klassieke nummers werden afgewerkt en de spanning steeg. Dimitri De Fauw maakte duidelijk dat er maar een de snelste kan zijn en won alle tijdritten van de Zesdaagse. Het Nederlandse duo Slippens en Stam bleven Gilmore en Keisse op de hielen zitten, het werd extra spannend toen ze een korte voorsprong namen. De laatste ploegkoers was ineens de finale wedstrijd van de Zesdaagse. Tijdens het verloop van de race was het wat verwarrend voor de toeschouwer wie er nu eigenlijk op kop ligt en hoeveel ronden voorsprong die heeft. Gelukkig houdt het grote scorebord dit nauwgezet bij. Slippens en Stam konden Gilmore en Keisse niet afgeschud krijgen, stevige spurten mochten niet baten, zelfs een fiets-panne van Gilmore die hem meer dan een ronde aan de kant hield kon de Belgische drive niet stoppen. Na meerdere achtervolgingen hakte Gilmore de knoop door in de voorlaatste ronde, hij raakte meer dan een kwart ronde vooruit en finishte voor een uitgelaten publiek. Terwijl de renners gehuldigd werden en champagne rondsproeiden begon de schare medewerkers aan de grote opruiming. De mensen van achter de toog, allemaal leden van Atletiek Vereniging Toekomst, namen nog even de tijd voor een groepsfoto. Teamwork kennen ze daar al lang. Ook de piste werd onmiddellijk met elektrische schroevendraaiers aangevallen. Wie later in de week de Ethiashal binnenstapt zal niets meer merken van de sfeer die hier de laatste zes dagen hing. De eerste Lotto Zesdaagse van Hasselt is voorbij en er komt zo goed als zeker een volgende editie. De plannen worden al gesmeed.

» Lees meer

Hoog volk op bezoek: de huidige wereldkampioen veldrijden Erwin Vervecken en de vorige wereldkampioen Bart Wellens werden in de bloemetjes gezet. Zij vonden het blijkbaar aangenaam eens een wedstrijd te kunnen bekijken in plaats van zelf te moeten rijden. Vervecken kon vandaag ook niet meer rijden want zijn fiets werd verloot onder de toeschouwers. De gelukkige winnaar mocht echt van geluk spreken, het was ene Guido uit Maasmechelen. Zijn familienaam kon pas na vijf minuten ontcijferd worden. Guido is nu de trotse eigenaar van een 6000 Euro dure Ridley fiets. Ook minister Peter Vanvelthoven kwam voorbij, hij gaf een Limburgs accent aan de ploegvoorstelling van Davitamon en gaf het startschot van de wedstrijd. Tijdens de pauze werd er een topprestatie neergezet door Laura Lynn, zij slaagde er in de hele tribune recht te krijgen. Er werd zowaar gedanst. Slippens en Stam rukten verder op, zij scoorden een bonusronde en komen zo aan de top. Zij wonnen de ploegkoers maar moesten Steels-Villa laten voorgaan in de ploegenafvalling na weer een pracht van een duel. Het is dag 5 en we zijn halfweg de avond, is het taktiek of vermoeidheid? De top 3 liet het allemaal aan hun voorbijgaan, letterlijk. Slippens, Schep, Gilmore en Steels waren de eerste om de baan te verlaten in de afvalling. Vanaf de scratch waren ze allen niet meer bij de eerste vijf te zien. Alleen bij de ploegkoers werd nog eens gas gegeven en wonnen Gilmore en Keisse. Dimitri De Fauw bevestigt nogmaals dat hij de snelste is en won zowel de 200 als de 400 meter tijdrit. Samen met Wouter Van Mechelen blijft hun Topsport Vlaanderen Team het hoogste aantal punten behouden. Morgen komt het hoogtepunt, alles is nog mogelijk voor zowel Slippens-Stam, Gilmore-Keisse en en Steels-Villa.

» Lees meer

Op zondag 26 februari gaat in het CCH de dansproductie Questo Ricordo in première. Jongens tussen 7 en 13 dansen er samen met een 61-jarige man en drie professionels. Het stuk wordt op poten gezet naar aanleiding van het Krokusfestival en belooft meteen één van de hoogtepunten ervan te worden. Roland ging met het fototoestel op zak al eens een kijkje nemen tijdens één van de vele repetities.

» Lees meer

Haskey heeft gedaan wat het moest doen en heeft met 5 - 2 gewonnen van een moedig Leuven. Haskey bracht zichzelf voortdurend in problemen door vele onnodige straffen maar Leuven kon deze situaties niet uitbuiten. In de eerste periode bracht Jan Willems, Haskey op voorsprong. Nadien moest thuisgoalie Robby Baeck enkele mooie tussenkomsten doen om deze voorsprong te behouden. In de tweede periode kwam Leuven al snel op 1 - 1 maar onmiddellijk hierna bracht Chris Vanhove, Haskey terug op voorsprong. Philippe Cools bracht Haskey op het einde van de tweede periode op 3 - 1 na een mooie assist van Van Noten Patrick. In de derde periode kwam Leuven terug tot 3 - 2 met een onhoudbaar shot van Leuven speler Dillaerts. Even leek het erop dat Leuven de gelijkmaker zou scoren maar het was Jan Willems die zijn tweede goal van de avond maakte na een mooie assist van Hryn Dimitri. Nadien kon ook Chris Vanhove zijn tweede goal van de avond scoren en was de wedstrijd gespeeld. De competitie ligt nu drie weken stil voor Haskey. Hierna volgen drie zeer belangrijke thuiswedstrijden die gaan beslissen voor de titel. Er wordt uitgekeken naar de wedstrijd van morgenavond, namelijk Brussel Capitals tegen de leider Leuven Redskins. Hopelijk kan Brussel de punten thuis houden en zo Leuven de tweede nederlaag van het seizoen aansmeren. Auteur: Laurens Luykx, voorzitter van HASKEY

» Lees meer

Dag 4 begon zoals zaterdag met BMX wedstrijden. Het BMX publiek blijkt vooral uit familie en vrienden van de deelnemers te bestaan. Vandaag mochten ze wat vroeger aan de wedstrijden beginnen. De Zesdaagse op zondag betekent een sportnamiddag en begon al om twee uur. Dit liet een live verslag op Sporza toe. Was dit de reden dat de publieksopkomst zo mager was? In ieder geval, de live uitzending op tv is zeker goede reclame voor volgend jaar. Ditmaal kreeg ook de thuisblijver de spannende duels te zien. Bij de ploegafvalling liet Iljo Keise aan Danny Stam zien dat goed geprobeerd geen winnaars oplevert. Het eind-duel leek voor het publiek een uitgemaakte zaak. Toen Stam de spurt inzette liet Keise een gat van meer dan tien meter vallen. Maar twee rondes waren te veel voor Danny Stam, op pure kracht klopte Iljo hem op de meet en sleepte belangrijke punten in de wacht. De comfortabele drie ronden voorsprong van gisteren zijn verkleind tot een ronde, Steels-Villa en Betschart-Schep zullen zich morgen moeten bewijzen.

» Lees meer

De derde dag begon met een spectacularie nevenactiviteit: BMX. Behalve dat BMX wedstrijden ook met fietsen gereden worden en dat het ook indoor kan, is BMX wel een heel verre neef van de Zesdaagse. Het BMX parcours loopt (springt?) over hopen grond, verstevigd met 'stabilisee', het draait, stijgt en daalt als een rollercoaster, terwijl de zesdaagse piste een met machinale precisie vervaardigde omloop is. De zesdaagse coureurs zoeven over hun piste, de BMX-rijders worden met een slag in de wedstrijd gedropt om enkele meters verders terug in de lucht te springen. Het is eigenlijk motorcross maar zonder het lawaai van de motoren. De kleinsten hebben moeite om over de hoogste hindernissen te geraken, maar opgeven kennen ze niet. Nog enkele jaren en ze zweven door de Ethias Arena zoals hun oudere collega's. Terug naar de Zesdaagse, Gilmore en Keise blijven aan de leiding maar het publiek maakt kennis met het duo Slippens-Stam. Zij zitten kort achter de leiders en zijn niet van plan er achter te blijven. Op punten blijven Van Mechelen en De Fauw vooraan. Zij laten zich vooral opmerken tijdens de tijdritten, niemand in de weg en Van Mechelen en De Fauw geven plankgas: 10.5 seconden voor 200 meter, 22.01 seconden voor 400 meter. Als ik het goed bereken, betekent dit een top van 68.57 km/h! Voorlopig doet niemand het hun na. Als de ererondjes van Steels en Villa ook meegerekend werden stonden ze geen drie rondes achter, zij wonnen de ploegenafvalling en de razende supersprint. Die drie rondes spelen hen wel parten, maar ze maken nog kans. Misschien sparen ze hun krachten voor de laatste dagen?

» Lees meer