GENK - Johnny Harsch is dood. Op 25 november heeft Johnny, een der meest getekende persfotografen van Limburg, een laatste blik op de wereld geworpen. Hij was echtgenoot, vader van zes kinderen en opa van zeven kleinkinderen. Johnny Harsch roept bij velen herinneringen op. Bij mij is dat niet anders. Het volgende lijkt mij wel erg tekenend voor zijn trots als fotograaf.
Johnny heeft de Limburgse geschiedenis helpen schrijven. Tijdens de meest explosieve dagen, de mijnsluiting van Zwartberg in 1966, heeft hij alles op alles gezet om zijn beroepseer te vrijwaren. Tijdens die betogingen, waarbij de toenmalige rijkswacht gruwelijk brutaal tekeer ging, zijn er zelfs doden gevallen. Neergeschoten door de rijkswacht bij zelfverdediging meldde het Belang van Limburg. "Gelogen", zou Harsch hebben geantwoord, "Ik heb de moorden gefotografeerd en de kompels zijn vluchtend in de rug neergeschoten. Ik heb alles op pellicule." Meer zou er niet nodig zijn om een heksenjacht te openen. In dezelfde stijl als waarmee de betogingen "in goede banen werden geleid". Hij zou destijds hebben afgezien, onze fotograaf. Huiszoekingen, intimidaties, achtervolgingen. Niets zou aan het toeval overgelaten zijn. De negatieven moesten gevonden worden, kost wat kost. Johnny moest toen onderduiken op schuiladressen, ondermeer in Luxemburg. Terwijl de rijkswachtleiding met de pers akkoordjes sloot over de berichtgeving zou Harsch ondergedoken blijven tot het koelde in Limburg.
En als het koel is dan zijn oude negatiefjes oude koek waar niemand nog om maalt.