De vijf van Limburg die voor drie maanden naar Ghana vertrokken tellen de dag af. Ze gaan nog twee weken rondtrekken voordat ze uiteindelijk het vliegtuig richting thuis nemen. Ondertussen is iedereen bezig met de laatste regelingen; cadeautjes kopen en afscheid nemen. Ze proberen ook zoveel mogelijk mensen nog te zien alvorens te vertrekken en het zijn telkens zware momenten, hoe zeer ze ook naar huis verlangen.
Het laatste is hierover nog niet gezegd en we gaan dat ook niet weten. Na het afscheid van de families en de vrienden gaan ze op reis en zwijgen de tamtams. Dit is de laatste keer dat de tamtam berichten uit Ghana tromt want Bram, Lise en haar zus vertrekken de 14e december, Klara en Tine de 16e en Kobe de 22ste. Als laatste en ultieme afscheid nodigt het CID – de organisatie die alles ter plaatse regelt voor de vrijwilligers- een party voor de gastgezinnen en alle buitenlandse medewerkers.
Lise heeft al geschenkjes gekocht voor grandma. Bother Richard en sis Deborah hebben al een pakje gekregen. Ze wil zoveel mogelijk tijd besteden bij het gezin. Napraten over de ontelbare leuke belevenissen, over de verwondering en de teleurstellingen. En vooral afspraken maken voor de toekomst want ze willen elkaar nog contacteren en zien.
Bij Tine zagen ze dat ze moet blijven tot na de Africa Cup 2008 maar het gaat niet. Ze komt naar huis ook al is ze een beetje beducht voor het gure weer, de sombere steden en slechtgezinde mensen. Voor de veel te dure pintjes en dus geen 60 cl Star biertjes van hier voor 30 cent.
Tine gaat de plaatselijke gebruiken missen. Dat ze maar één zakje pindas mocht kopen van de marktkraamster omdat die drie teveel vond. Of dat je voor één appelsien 500 cent betaalt maar als je er drie wilt vragen ze 3000 cent. Ze gaat het straatbeeld missen met loslopende geiten en kippen. Ook de geiten die, vastgebonden in de nek van de bromfietsers, naar her en der worden gebracht.
Tine is ook nog eens naar de mis geweest. Eerst in de Holy Cross church maar daar was het te saai. Dan maar naar de Assmblies of God en daar was het feest. Zang, drums en reggea! Spontaan treden vrouwen naar voor om te zingen. Het lijkt wel een vrij podium. Tine ziet dat nog niet in de kerk van Kuringen gebeuren.
Klara gaat, samen met Tine, de muren van de klasjes beschilderen met allerlei figuurtjes. Diertjes en lettertjes zullen de lokaaltjes sieren. Het lijkt hen een mooi en vooral blijvende herinnering voor de kleintjes. Vorige week heeft ze voor de kleintjes frietjes gebakken. Groot feest in de klas. De kleutertjes begonnen haar zowaar te knuffelen en Klara kon –bij de gedachte van een naderend afscheid- haar tranen haast niet bedwingen. Ook haar gastgezin bereidt zich hierop voor. Volgende zondag maakt mama Alie ‘guinea fowl’ en dan drinken we frisdrank. Van mama krijgt Klara een mooi zelfgemaakt Afrikaans kleed mee naar België.
Allen zijn ze het eens: ze hebben door het Ghana-avontuur zichzelf beter leren kennen. Ze zijn andere mensen geworden, ongetwijfeld. De harde tegenstellingen met onze westerse wereld heeft hen moeilijke ogenblikken bezorgd. Maar de mooiste momenten hebben de overhand.